Przegląd nowości

Kocham balet, ale nie hałas noise'a

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 23, czerwiec 2026 14:53

Osobnym segmentem przedstawienia jest scena wybierania przez tancerki klasycznych pantofelków baletowych, point wypełnionych twardą masą, dających umocnienie dla stopy, aby tancerka mogła stanąć na czubkach palców. Efekt stawania na puentach ma stwarzać wrażenie lekkości i unoszenia się w powietrzu. Scena dopasowywania baletek do stopy wyraźnie denerwuje tancerki, które rozrzucają niewygodne baletki po scenie.

Można tutaj dostrzec dwoistość i sarkazm w stwierdzaniu Kocham balet, kiedy artystki wspominają opresyjne spojrzenia swoich nauczycielek baletu. Dziś wciąż mają na sobie przewiewne kostiumy, jakby z przedstawień Jeziora łabędziego (autorstwa Dominiki Olszowy). 

Ale najgorsze nadchodzi w trzeciej części spektaklu, gdy po niespodziewanym odgłosie armatniego wystrzału pojawia się trwające zdecydowanie za długo sekwencja z gatunku noise emitowana zdecydowanie za głośno – tu przydałby się czujnik pokazujący, iż dopuszczalny dla ludzkiego ucha poziom decybeli, w moim pojęciu został znacznie przekroczony. Co prawda organizatorzy przedstawienia uprzedzali w zapowiedziach, że będzie głośno, ale jednak tak długi odcinek bezsensownego hałasu, gdy tancerki wykonują rutynowe obroty i biegają w kółko, nie daje niczego innego, tyko poczucie sadomasochistycznego bólu w uszach i na całym ciele. Ramona Nagabczyńska po spektaklu uspokajała publiczność, że na występie w Rzeszowie „skomponowany” przez Daniela Szweda, perkusistę a zarazem absolwenta Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu kawałek, był i tak cichszy niż w oryginalnych przestrzeniach Teatru Komuna Warszawa. Mała pociecha.

                                                                       Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »