Przegląd nowości

O magii codzienności i „Śnie nocy letniej” w Deutsche Oper Berlin

Szczegóły

Opublikowano: środa, 17, czerwiec 2026 16:30

Już od pierwszych minut uwagę zwracała wyjątkowa spójność zespołu wykonawców. Rzadko zdarza się przedstawienie, w którym każdy ruch wydaje się tak naturalnie wpisany w dramaturgię. Duża w tym zasługa choreografii Sama Pinkletona oraz pracy Ran Arthura Brauna nad postacią Puka. Ruch nie był tu dodatkiem do muzyki – stał się jednym z głównych narzędzi opowiadania historii. Najbardziej spektakularnym przykładem był Puk w wykonaniu Jami Reid-Quarrella.

Artysta stworzył postać pełną energii, figlarności i nieprzewidywalności. Zachwycał akrobatyczną sprawnością, ale równie imponujące było to, jak umiejętnie łączył ruch z aktorstwem. Jego Puk nie był jedynie zabawnym duchem lasu. Stawał się przewodnikiem po świecie przedstawienia, strażnikiem granicy pomiędzy snem a jawą. Kiedy pojawiał się na scenie, wszystko wydawało się możliwe. W centrum tej opowieści pozostawali jednak Oberon i Tytania. Iestyn Davies stworzył Oberona niezwykle eleganckiego, niemal hipnotycznego. Jego charakterystyczny kontratenor idealnie pasował do postaci, która jednocześnie fascynuje i budzi niepokój.

Davies nie potrzebował wielkich gestów. Wystarczała obecność, sposób prowadzenia frazy, jedno spojrzenie. Jego Oberon był bardziej siłą natury niż człowiekiem – kimś, kto obserwuje wydarzenia z dystansu, a jednocześnie potrafi jednym ruchem wpłynąć na los wszystkich bohaterów. Równie przekonująca była Alexandra Oomens jako Tytania. Jej świetlisty sopran wnosił do spektaklu lekkość i wdzięk, ale także wewnętrzną siłę. W relacjach z Oberonem tworzyła postać znacznie bardziej złożoną niż baśniowa królowa elfów. 

• « poprz.
• nast. »