Przegląd nowości

Kompleks Hamleta albo Polska jak Dania

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 01, czerwiec 2026 21:29

Matka stara się stworzyć go na nowo, jakby powtórnie dając mu życie: rozbierając i na powrót przyodziewając. Jako wieczna matka, do pewnego stopnia jest bowiem alegorią macierzyństwa, skoro ona z kolei urodziła się 8 marca w Dniu Kobiet. Hamlet, nasz współczesny, nie ukrywa swego teatralnego rodowodu, raz po raz wspominając o miejscu zdarzenia czyli Narodowym Teatrze Starym. Z teatralnej właśnie rekwizytorni przywołuje figurę symbolicznego ojca pod błazeńską postacią starego aktora, ale tenże wskutek choroby neurologicznej nie jest w stanie spełnić swej roli, a więc zaspokoić jego oczekiwań. Po raz pierwszy poznajemy go stąpającego po krawędzi sceny, starającego się utrzymać chwiejny balans.

Jednocześnie porusza się w zwęglonym i spopielonym  pejzażu, a więc wypalonym jak on sam (scen. Marika Wojciechowska). Jak wielokrotnie przywoływana brytyjska brutalistka Sarah Kane. Cała reszta wydaje się projekcją jego wewnętrznych niepokojów, rzeczywistością przezeń przefiltrowaną, albowiem ze światem przedstawionym obcujemy za jego pośrednictwem, a więc Kamila Pudlika do pewnego stopnia występującego w roli narratora. Spektaklowiec „Hamlet“ wyrusza w swój rejs z Gdańska wraz z rozpoczęciem transformacji.

Stąd motyw rozliczeń z tym wydarzeniem historycznym i jego fetyszami: Janem Pawłem II, kapitalizmem, liberalną demokracją. Dania, przepraszam Polska w inscenizacji Remigiusza Brzyka nie jest jednak teatrem. Raczej stadionem, przemieniona w kibolską wspólnotę wiecznych młodzieniaszków, na co zdają sie wskazywać piłkarskie rękwizyty: spodenki i getry mogące równie dobrze uchodzić za harcerskie podkolanówki, w obydwu przypadkach oznaki niedojrzałości.

• « poprz.
• nast. »