Przegląd nowości

Męczeństwo Eligiusza Niewiadomskiego w formule kinoteatru

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 16, kwiecień 2026 11:11

Również on sam ukazany zostaje jako nie w pełni zrównoważony. Przez jego twarz przebiegają niekontrolowane tiki, a w jego mowę wdzierają się obce dźwięki niczym głosy słyszane przez Joannę d'Arc. W ujęciu Krzysztofa Zarzeckiego najwyraźniej jawi się nawiedzonym psychopatą. Dramat sądowy wymaga silnych osobowości aktorskich. Taką posiada niewątpliwie odtwórca tytułowej roli, pamiętny Pasolini w spektaklu Wojciecha Borczucha. Jako uczestnicy procesowego sporu pojawiają się weterani Starego Teatru.

Można się było więcej spodziewać po Tadeuszu Huku, ale w jego wykonaniu mowa oskarżycielska Prokuratora upłynęła bez większego oddźwięku. Leszek Piskorz jako przewodniczący składu sędziowskiego, Jacek Romanowski w roli obrońcy i Jan Peszek przedstawiający oskarżyciela posiłkowego rodziny, bardziej referowali swoje kwestie jakby powiedział Jan Goliński, niż nadawali im większy ładunek wyrazowy, a Juliusz Chrzęstowski odwoływał się do swoich od dawna wypracowanych i wypróbowanych  środków ekspresji.

Tym, który do pewnego stopnia ożywia całą historię Eligiusza Niewiadomskiego jest Dominik Strycharski, autor oprawy dźwiękowej, osobiście ją animujący przez cały czas jej trwania, między innymi sterując warstwą elektroniczną. W ten sposób nie jest to tylko dokumentalna kronika, lecz indywidualny dramat z osobistej perspektywy Niewiadomskiego i towarzyszących mu doznań (subiektywna warstwa dźwiękowa). Rzecz cała ujęta jest w żywe ramy, zaczynając się aktem oskarżenia na tle wokalizujacego chóru. 

• « poprz.
• nast. »