Przegląd nowości

„Kawaler srebrnej róży” Straussa w Kopenhadze: pięknie, lecz bez polotu

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 13, kwiecień 2026 17:08

W Kopenhadze podjęły się tego dwie kobiety: dyrektorka opery Elisabeth Linton i główny dyrygent: Marie Jacquot. Dla obojga było to pierwsze zmierzenie się z arcydziełem Straussa. Dyrygentka zdała swój egzamin z wyróżnieniem: orkiestra grała fantastycznie, tempa były odpowiednio wolne, walce (cała partytura pełna jest walcowych rytmów) odpowiednio „altmodisch”. Nie tak dobrze poszło reżyserce: postać Ochsa była aż niesmacznie wulgarna, sceny miłosne zbyt przyziemne (początek opery ma miejsce w łóżku Marszałkowej o poranku i po zmysłowej nocy: w Kopenhadze kochankowie turlali się po ziemi, pod i na stole).

Reżyserka przeniosła akcje z XVIII wieku do roku 1911 (rok premiery opery), uzasadniając swój wybór faktem, że w tym czasie kobiety stały się świadome swej podrzędnej roli i zaczęły walkę o swe prawa. To, co od samego początku razi widza, to banalność dekoracji, akcja, która jak by nie było ma się toczyć w szlacheckich pałacach, rozgrywa się w ponurym, brązowym wnętrzu, z drzwiami jak do stodoły, z dykty, i z meblami zakupionymi na chybcika w sklepie z używanymi rzeczami.

Do tego pozbawione fantazji kostiumy, nieodpowiednie do czasu: nawet w roku 1911 żadna Marszałkowa nie występowałaby w spodniach, tak jak to ma miejsce w ostatnim akcie opery. Obsada była tym razem całkowicie miejscowa: Gisela Stille jako Marszałkowa, Elisabeth Jansson jako Oktawian, Clara Cecilie Thomsen jako Zofia, wszystkie doskonałe, a ich tercet w ostatnim akcie był zaiste niebiański. Baronem Ochs był świetny głosowo, ale przesadny aktorsko Patrick Zielke. W sumie: doskonała muzyka i wspaniały śpiew w mało inspirującym otoczeniu.

                                                                        Eva Maria Jensen

• « poprz.
• nast. »