Przegląd nowości

„Kawaler srebrnej róży” Straussa w Kopenhadze: pięknie, lecz bez polotu

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 13, kwiecień 2026 17:08

Ta wspaniała warstwa orkiestrowa „ratuje” Kawalera, który nie bardzo wie, na co ma „stawiać”: na komizm i burleskę (koncentrowana na postaci barona Ochsa – bas), czy na natchnioną lirykę ze wspaniałymi głosami kobiecymi: sopran dramatyczny (Marszałkowa), sopran liryczny (Zofia) i mezzosopran (Oktawian).  W zależności od temperamentu i preferencji można tu się pośmiać z gruboskórnego i ordynarnego Ochsa, czy zachwycić niebiańskim pięknem lirycznego śpiewu, związanego z historią miłosną, którą wzbogaca refleksja o przemijaniu i nieubłaganym upływie czasu. Marszałkowa (kobieta zamężna i dojrzała) przeżywa gwałtowną i zmysłową miłość do nastolatka Oktawiana, będąc całkowicie świadomą, że ma ona z góry ograniczony czas trwania.

Baron Ochs, przybyły z prowincji daleki krewny, ma zamiar poślubić Zofię, młodziutką córkę bogacza Faninala, małżeństwo to ma być korzystne dla obu stron: Ochs będzie dysponował majątkiem Faninala, a Zofia uzyska tytuł szlachecki, który ułatwi jej życie i usatysfakcjonuje jej ojca. Według zwyczaju narzeczony ma ofiarować swej przyszłej małżonce srebrną różę na potwierdzenie zaręczyn. Różę przynosi w jego imieniu młody Oktawian i jak się tego można spodziewać, młodzi zakochują się w sobie od pierwszego wejrzenia.

Reszta historii to trochę przydługawy ostatni akt, w którym Ochs ma ukazać swą prawdziwą naturę jako uwodziciel młodej panny (Oktawian w przebraniu). Marszałkowa rezygnuje z Oktawiana, a młodzi mogą się pobrać. Banalne – ale ubrane w tak wspaniałą muzykę (tercet trzech głosów żeńskich), że słowa nie są ważne, a muzyka przenosi nas w sferę piękna i miłości nieskalanej i „wiecznej”. Kawaler srebrnej róży to wielkie wyzwanie zarówno dla reżysera (utrzymanie balansu między wątkiem komicznym a lirycznym) jak i dyrygenta (panowanie nad ogromną orkiestrą i realizacja bardzo trudnej partytury).

• « poprz.
• nast. »