Przegląd nowości

„Manon Lescaut” Pucciniego w Opéra de Lyon

Szczegóły

Opublikowano: środa, 08, kwiecień 2026 21:48

Niezależnie jednak od klarownie sprecyzowanych intencji, mamy tu do czynienia ze spektaklem o niezbyt wyrównanym poziomie, nie w pełni przekonującym i niestety często pozbawionym tego, co w tej operze najważniejsze, czyli emocji. Oto bowiem reżyserka unika uwspółcześniania akcji i osadza ją w XIX wieku, chętnie nadając kolejnym odsłonom symboliczny wymiar. W trzech pierwszych aktach scenę wypełnia wznosząca się do samej góry konstrukcja scenograficzna ukazująca dwupiętrowy budynek, w którym widoczne są liczne pary drzwi.

Służą one do metaforycznego wyznaczania granicy pomiędzy światem wewnętrznym i zewnętrznym oraz pomiędzy tym, co dozwolone i zakazane, a także prywatne i publiczne. W akcie pierwszym życie toczy się na obszernym podwórzu, na którym rozparci na krzesłach osobnicy opróżniają kieliszki i grają w karty oraz gdzie dochodzi do pierwszego spotkania pomiędzy Manon - wiezioną przez brata do klasztoru -  i des Grieux.

W utrzymanym w czerwonej tonacji akcie drugim przez wspomniane drzwi nieustannie przemykają zmierzające do klientów prostytutki, natomiast kolejne scenki rozgrywają się na zmianę w sugestywnie przywołanej oberży czy pałacu Geronta. W scenie, w której rozleniwiona i nosząca fantazyjną suknię Manon pławi się w luksusie spoczywając na obszernym łożu, reżyserka zaskakuje nas jednak nietrafionym z dramaturgicznego punktu widzenia pomysłem. Otóż otaczające bohaterkę i znajdujące się w pozycji leżącej dziewczęta niespodziewanie demonstrują nam swoiste, nasuwające erotyczne skojarzenia, układy choreograficzne wznoszących się do góry nóg. 

• « poprz.
• nast. »