Przegląd nowości

Najdotkliwsze są chwile ciszy

Szczegóły

Opublikowano: środa, 04, marzec 2026 21:23

W Teatrze Współczesnym temat współczesny, jakby niewinnie przeniesiony z wielkich agencji newsowych, które rozdrapują sprawę śledztwa po zmarłym Jeffreyu Epsteinie. Bohater tego dramatu – 23 i pół godziny autorki Carey Crim – jest nauczycielem i zostaje oskarżony o niedozwolone kontakty z uczennicami. To główna oś dramaturgiczna spektaklu, którego tytuł jest mylący, bo widz nastawia się na to, że zobaczy trwający 1,5 godziny zapis tego, co się działo przez prawie całą dobę, a tymczasem historia przebiega przez kilka lat, może 4, może 5, a nawet więcej.

Rytm upływającego czasu wyznaczają przerwy muzyczne między scenami, które zostają wypełnione utworami z ulubionego repertuaru dwóch zaprzyjaźnionych par małżeńskich, Hodgesów i Wagnerów. Nawet na początku wylicza się nagrania tych muzycznych idoli – zapamiętałam tylko dwa zespoły – The Doors i Sex Pistols. Z głośników dobiega więc w tych głośnych chwilach „zmiany czasu" (reżyseria i opracowanie muzyczne Jarosław Tumidajski) rock, potem punk-rock, potem kolejne jego odmiany, aż do jakiejś quasi lirycznej repetytywności.

Ten okresowo włączany elektroniczny hałas każe nam pamiętać, że sytuacja w życiu bohaterów się zmienia. Tom Hodges wraca z więzienia i chce zacząć nowe życie. Ale o wiele bardziej znamienne i przekonujące są długie chwile milczenia na scenie, bo uczestnicy rozmów wciąż zastanawiają się co powiedzieć i jak to powiedzieć, aby nie urazić swych rozmówców. Po długich chwilach napięcia i ciszy, gdy wreszcie ze sceny pada jakieś nieostrożne słowo sytuacja się zmienia, następują histeryczne krzyki, ale to już nie robi takiego wrażenia, jak poprzedzająca je cisza.

• « poprz.
• nast. »