Przegląd nowości

„Eugeniusz Oniegin” w Opéra national de Paris

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 02, luty 2026 20:56

Już na wstępie przywołana zostaje sceneria rosyjskiej prowincji w jesiennej tonacji. Obszerne tło wypełnia widok nagich i utrzymanych w żółtych barwach pni drzew oraz pokrywających całą powierzchnię liści. Tak nakreślona perspektywa przywołuje od pierwszych chwil melancholijny klimat życia na skostniałej w sztywnych tradycjach prowincji. Emanuje z tej wizji egzystencjalny smutek i stan rozmarzenia, a zarazem poczucie braku perspektyw na zmianę egzystencji.

Słynny epizod pisania przez Tatianę miłosnego listu do Oniegina rozgrywa się na niemalże pustej scenie, na której widnieje jedynie stół i krzesło. Ta otwarta przestrzeń może symbolizować zagubienie bohaterki w obojętnym wobec budzących się w niej uczuć świecie, ale zarazem w pewnej mierze pozbawia tę scenę tak bardzo tutaj pożądanej intymności.

Podczas balu, wydanego przez Łarinę na cześć Tatiany w dniu jej urodzin, w tle nadal widnieją sylwetki wznoszących się niemalże do nieba drzew. W tym mocniejszym zatem kontraście z opisaną scenerią melancholii pozostają radosne tańce zaproszonych na tę okazję gości (choreografia Sophie Laplane). Radosny nastrój zostaje niespodziewanie zakłócony ostrym spięciem pomiędzy Onieginem i Leńskim. Przenoszą oni nabierający coraz bardziej dramatyczne akcenty konflikt na zewnątrz, gdzie następnie pod padającymi z góry płatkami śniegu rozgrywa się pomiędzy nimi mający tragiczny finał pojedynek. 

• « poprz.
• nast. »