Przegląd nowości

Na linii strzału... - Boska komedia. Postscriptum

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 02, luty 2026 20:54

Na mnie największe wrażenie wywarł Daniel Olbrychski, który, poza scenicznym uobecnieniem postaci, dodaje charakterystyczne cechy swojego indywidualnego stylu, znanego z poprzednich ról, a przejawiającego się w modulacjach głosu, ruchach podbródka.

A nerwowe przebieranie palcami wyrażać może zarówno niezręczność sytuacji, w której znalazł się Konrad, w pewnym sensie wciągnięty w pułapkę, jaką być może zastawił niegdyś na polowaniu na Henrika, ale i stanowić pozostałość po dawnej pasji pianistycznej bohatera, a co za tym idzie przebiegania nimi po klawiaturze. A skoro jest on Polakiem, to stereotypowo rzecz dotyczyć musiała Chopina i jego Poloneza-fantazji As-dur op. 61. 

Aktorom nie ułatwia zadań wątłość materiału dramaturgicznego. Wszystko jest prawie wiadome od samego początku, a zatem cały ciężar spoczywa na osobowościach wykonawców, zdolnych skupić na sobie uwagę widzów i utrzymać ją przez wspomniane półtorej godziny. Nie w pełni się to udało tym razem. Wcześniej z wyzwaniem tym zmierzyli się w Teatrze Narodowym w 2007 roku Zbigniew Zapasiewicz, Ignacy Gogolewski i Danuta Szaflarska. Na tym tle powstała też opera Marca Tutina, w której jednak przeszłość jest nie tylko wspomnieniem, ale wprost ożywa.

                                                            Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »