Przegląd nowości

Nasze chłopki, to i hola, la

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 20, styczeń 2026 13:13

Nie ma tutaj dosłownych cytatów z muzyki ludowej, są natomiast całkiem zgrabne parafrazy, twórcze aranżacje rozmaitych motywów choćby znanych z repertuaru Mazowsza, jak: Łowiczanka jestem, dana, dana, dana, albo Gęsi za wodą, kaczki za wodą, nierzadko wariacyjnie przechodzących przez różne tonacje, wzbogacane para jazzowymi improwizacjami, albo też opracowaniami w stylu choćby Grażyny Bacewicz. Skromny zespół – skrzypce (Wioletta Jakubiec), wiolonczela (Katarzyna Stasiewicz), akordeon (Anastazja Gizińska), niekiedy zamieniany na fujarkę i do tego w chwilach najbardziej brutalnych – uderzeniem w bęben, nie dałby się zastąpić innym medium.

Do tego warstwa wokalna, również stylizowana na surowe, białe głosy, może poza Matką Boską – Joanną Jeżewską, która ma inaczej postawiony wokal, niekiedy także rozpisana wielogłosowo i bardzo czysto odśpiewana w małym chórku.

Jeśli jeszcze do tego dodamy interesujące układy tańców Mariusza Żwierko, choć trochę trącące rewią, to będziemy mieć obraz wcale nie udawanego folku, z pysznie wymalowanymi ikonami wozem Martyny Kander, a także dosyć bogatymi i nieszablonowymi kostiumami Anny Adamek, co w sumie bardzo ułatwia odbiór wcale nie łatwego przedstawienia o wielowarstwowej, publicystycznej wymowie, bez cisnącego się w ostatnich scenach „happy-endu”. Bo choć każdy przyzna, że wieś jest piękna, a żyjący na niej od wieków ludzie są esencją polskości, to jednak nie da się jej zrozumieć bez sporej dozy smutku.

                                                        Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »