Przegląd nowości

Nasze chłopki, to i hola, la

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 20, styczeń 2026 13:13

Krowa zatem spina klamrą początek i koniec przedstawienia. Są w spektaklu liczne odcienie smutku, tragizmu i niezgody, co pozwala go umiejscowić jako manifest feministyczny, są też tu ukryte apele o lepszą edukację zdrowotną, w tym zwłaszcza seksualną, jest odnoga krytyczna dotycząca tradycyjnego patriarchatu.

Nie da się też nie zauważyć apoteozy wiejskiego życia, prostoty i niewyszukania, czego próbką jest jadłospis wspomnianej już długowiecznej prababki, żywiącej się ziemniakami i kiszoną kapustą. Przedstawienie jest rażąco niesymetryczne, bo aktorek jest osiem zaś lukę męską wypełnia tylko jedna osoba – Marcin Stępniak – który musi się dwoić i troić, odgrywać złe charaktery, średnio złe, prawie dobre itd., nosić kobiety na plecach, tańczyć, pchać wóz, więc tylko on jeden ma już wkrótce zroszone potem czoło.

Dobrze mu tak. Chłopki lubią też sobie pośpiewać, co zauważyli twórcy przedstawienia i autor muzyki Jakub Gawlik. To w istocie jeden z najmocniejszych atutów estetycznych przedstawienia, bo muzyka towarzysząca na żywo akcji scenicznej, nie tylko prowadzi nas przez zmieniające się nastroje, ale jej materia dźwiękowa wydaje się dosyć wyrafinowana. 

• « poprz.
• nast. »