Przegląd nowości

Błękitna, cicha, skrzydlata

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 06, styczeń 2026 15:43

Tak jakby jazzujący muzycy wcale nie zwrócili uwagi na motywy, na frazy, na nastrój, na wyraz „pierwowzoru”. Rozwijają swoje impresje „jakby nic się nie stało”, nadymają tylko czas poświęcony na granie. Płyta ze znikającym światem prócz katastroficznej kantaty Stanisława Rzepieli zawiera jeszcze wsparte akompaniamentem fortepianowym trzy fragmenty z poematów do słów Jana Kasprowicza skomponowane przez Karola Szymanowskiego. Wykonawca, tenor Piotr Kalina podjął się szalenie trudnego wyzwania, bo ani teksty Kasprowicza nie są lekkie ani łatwe, ani muzyka Rzepieli nie rozpieszcza śpiewaka. Kalina radzi sobie jednak nad wyraz dobrze.

Przede wszystkim mimo śpiewania pełnym głosem nie traci doskonałej dykcji, a przy tym interpretuje swoją rolę podając dramatyczne teksty Dnia gniewu, Adama i Ewy, Sądu ostatecznego oraz Końca świata w sposób szalenie przejmujący, by nie powiedzieć wieszczący katastrofę. Po niesłychanie agresywnej interpretacji kantaty Rzepieli artysta wykonuje jeszcze trzy fragmenty poematów Kasprowicza, wczesny cykl Karola Szymanowskiego. Tutaj również napięcie nastroju jest ekstremalne, niemal wkraczające w obszary histeryczne. Śpiewak większość tej muzyki wykonuje w dynamice forte, jakby zdecydował się podkreślić, że narracja zarysowana grubą kreską w kantacie Rzepieli nie upoważnia do obniżenia napięcia w dziełach Szymanowskiego. A ostatecznie utwór Rzepieli wcale nie przypomina „ubogiego krewnego” w konfrontacji z Szymanowskim. Jak wynika z komentarza zawartego w broszurce dołączonej do płyty pojawienie się kantaty Stanisława Rzepieli zawdzięczamy właśnie tenorowi, Piotrowi Kalinie, bo to on zainspirował, czy nawet złożył takie zamówienie u kompozytora niewiele przekraczającego 30-tkę. Powstanie Znikającego świata jest więc swoistym ewenementem w naszym życiu muzycznym.

                                                          Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »