Przegląd nowości

Śmichy, chichy z oligarchy

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 21, październik 2025 22:35

Wykonawstwo muzyki operowej Straussa jest wystarczająco trudne, że nie warto tutaj niczego dodawać ani upiększać. Tak też uczyniono w Operze Krakowskiej, gdzie kierownictwem muzycznym zajął się José Maria Florêncio. Jego podejście do dzieła Ryszarda Straussa trzeba uznać za bardzo świadome i pogłębione.

Dyrygent panujący nad każdym taktem partytury zwrócił uwagę (także słownie), że twórczość tego kompozytora, zresztą nie tylko w Ariadnie, stanowi kwintesencję kilku wieków muzyki europejskiej, bo są tu zarówno doświadczenia Bacha, Mozarta, romantyków, Wagnera i jeszcze na wczesnych kompozycjach Arnolda Schoenberga skończywszy.

Muzyka w tej akurat operze mieni się  pomysłami, zarówno konwencjonalnymi, jak choćby brane z Czarodziejskiego fletu tercety trzech dam czy trzech chłopców, jak też wielkie monologi z Pierścienia Nibelunga. Tutaj, jeśli coś się nie udało to tylko z winy śpiewaków. A powodów do tego było aż nadto, bo w utworze Straussa prócz zwykłych sopranów, tenorów, mezzosopranów, powinny się pojawić głosy silne jak stal, typowo wagnerowskie i bohaterskie. Tym razem na scenie królowały panie, sopran Ariadny w osobie Natalii Rubiś i kompozytora w wykonaniu mezzosopranistki Moniki Korybalskiej. Charakter obu głosów pozwalał na rozwinięcie soczystych i nośnych kantylen, co wynika z charakteru muzyki Straussa.

• « poprz.
• nast. »