Przegląd nowości

Jak grać Szostakowicza?

Szczegóły

Opublikowano: środa, 03, wrzesień 2025 21:03

Więc nawet początkujący pianista może się zmierzyć z pierwszym Preludium ze zbioru Bacha, tak jak początkujący wiolonczelista może smarować smykiem po strunach grając Preludium z I Suity na ten instrument. Jednak nie to jest najważniejsze. Zbiór jest traktatem o muzyce, wyobraźni dźwiękowej i konstrukcyjnej. Wszystko w życiu i w sztuce ma początek, a więc preludium, a potem zaczynają się schody, ucieczki, czyli fugi. 

Jest nawet takie powiedzenie fugas chrustas, jednak ułożenie dobrej fugi muzycznej wymaga już sporych umiejętności. To nie tchórzliwa ucieczka, ale umiejętne przewijanie się z własnym tematem wypowiedzi muzycznej pomiędzy innymi, bardzo podobnymi, albo wręcz identycznymi. Dymitr Szostakowicz wpadł na pomysł pójścia tym tropem Bacha w Lipsku, gdzie pojechał na uroczyste obchody 200-lecia śmierci Mistrza, a swoje 24 Preludia i Fugi zadedykował młodej Rosjance Tatianie Nikołajewej, która później to wielokrotnie wykonywała i nagrywała.

Zbiór Szostakowicza też może być traktowany jako utwory pedagogiczne, choć chyba jest trudniejszy od Bachowskiego. Z początku nie spodobał się krytykom w ZSRR, bo utwory są skomplikowanie, czasem w stylu archaicznym, ale też wiele tu typowo Szostakowiczowskiej ironii, groteski, a czasem pojawia się nawet wściekłość. Niektóre części cyklu są jakby imitacją rozmowy, z której przebija przemoc. Silniejszy gromi słabszego, widać wyraźną przewagę jednej z hipotetycznych postaci nad drugą.

• « poprz.
• nast. »