Przegląd nowości

„Otello” - turniej trzech tenorów

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 15, lipiec 2025 17:12

Pod koniec duetu Non arrestare il colpo w trzecim akcie okazało się wszakże, iż artystka potrafi jednak wydobyć wysoki ton z delikatnością, bez oznak wysiłku. Wiele do życzenia pozostawiało też prowadzenie całości przez Nicolę Pascolego, nie odznaczające się większą inwencją, między innymi w zakresie doboru temp.

Stąd szczególnie recytatywy sprawiały wrażenie pewnej rozwlekłości, zatarciu uległa również instrumentacyjna pomysłowość Rossiniego. Prapremiera Otella miała miejsce w neapolitańskim Teatro del Fondo pod koniec 1816 roku. W Krakowie zaprezentowano natomiast o trzy lata późniejszą wersję rzymską ze szczęśliwym zakończeniem.

Na kontynencie zawsze były problemy z Shakespearem. Zrazu dramaty angielskiego „barbarzyńcy“, mającego za nic normy klasycznej poetyki, grano w daleko idących, „cywilizujących“ go przeróbkach Jean-Françoisa Ducisa we Francji i Christiana Felixa Weise w Niemczech. A w osiemnastowiecznych adaptacjach operowych równie pomyślnie kończyli się Romeo i Julia Georga Bendy czy Daniela Steibelta. W operze Rossiniego dramat Otella i Desdemony wynika nie tyle z intryg Jagona, ile z uprzedzeń rasowych wobec weneckiego Maura, jak brzmi podtytuł, co rozbudza w nim destrukcyjne emocje, nad którymi w końcu traci panowanie. 

                                                                  Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »