Przegląd nowości

„Otello” - turniej trzech tenorów

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 15, lipiec 2025 17:12

Wyróżnia się romanza Desdemony „o wierzbie“ – Assisa a pie' d'un salice – ustęp par exellence romantyczny z akompaniamentem emblematycznej dla tego okresu muzycznego harfy. Zgodnie ze swoimi upodobaniami Rossini wprowadza też odgłosy burzy, niewyodrębniające się tym razem w orkiestrowe Temporale, lecz wtopione w dialogi towarzyszą dramatycznej konfrontacji pomiędzy małżonkami. Poza tym pod względem muzycznym większa rola przypada Emilii, posiadającej własną arię.

Bas Nathanaël Tavernier i tenor Anie Gou potwierdzili dobre opinie o swojej sztuce wokalnej z piątkowego wykonania Piotra Medyceusza Józefa Michała Poniatowskiego. Pierwszy jako Elmiro, ojciec Desdemony, drugi w roli niezbyt przebiegłego w tym ujęciu intryganta Jagona. Ci artyści wiedzą, na czym polega sztuka belcanta. Jak należy artykułować dźwięki i kształtować frazę, by pieściły one uszy, a nie raziły brutalnym brzmieniem, nawet, jeśli sama intonacja nie budzi zastrzeżeń.

Dołączył do nich Juan de Dios Mateos. Wraz z Gou reprezentuje lżejszą odmianę głosu tenorowego. Sięganie przez obydwu do oktawy dwukreślnej odznaczało się znaczną swobodą i wyrównaną emisją, z czym mieliśmy do czynienia w ich duecie z pierwszego aktu No, non temer. Nie da się tego powiedzieć o odtwórcach pary protagonistów. Zarówno śpiew sycylijskiego tenora Giulio Pelligry, typowego przedstawiciela starej szkoły włoskiej, jak i chorwackiego mezzosopranu Diany Haller, charakteryzowała forsowność, między innymi za sprawą nadużywania dynamicznego natężenia.  

• « poprz.
• nast. »