Przegląd nowości

Pod znakiem Pianohooligana

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 09, czerwiec 2025 21:55

Partia solowa nie tyle przeciwstawiona jest zespołowi, ile współgrająca z nim, choć zgodnie z tradycją tej formy wysuwa się na pierwszy plan, a w finale dochodzi do swoistego agonu pomiędzy nimi. Zgodnie z sugestią kompozytora należy wykorzystać fortepian elektryczny typu Rhodes, tym razem posłużono się jednak Wurlitzera, którego nazwa pochodzi od producenta, a zaprojektował go Benjamin Miessner.

Podobną formę posiada utwór Hanny Kulenty - Concerto (g) Rosso - g w nawiasie to moja ingerencja w tytuł, aby wydobyć jego nawiązanie do barokowego gatunku muzycznego. Formę concertina pełni kwartet smyczkowy przeciwstawiony reszcie tego rodzaju zespołu.

Na tle jego stojących dźwięków rozwijają się motoryczne figuracje solowych instrumentów. Stopniowo, na zasadzie imitacji dołączają do nich członkowie orkiestry, ale niebawem role się odwracają, towarzyszący muzycy operują szklistym dźwiękiem, a ich grą rządzi accelerando czyli przyśpieszenie, po czym następuje kolejna perypetia muzyczna: na tle trzymanych nut wiolonczel i kontrabasów, do których dołączają kolejne grupy kwintetu smyczkowego, solowe partie odwołują się do glissand. Solistkami były: Marta Nowak, Danuta Augustyn, Elżbieta Gromada i Monika Krasicka-Gajownik. Koncert na instrument klawiszowy i smyczki op. 40 Henryka Mikołaja Góreckiego został prawykonany przez Elżbietę Chojnacką w wersji klawesynowej i w takiej jest najbardziej znany i najczęściej wykonywany.

• « poprz.
• nast. »