Przegląd nowości

Requiem – danie deserowe

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 15, maj 2025 22:20

Mamy dwa lub trzy dzieła muzyki klasycznej, które są w stanie, niemal w każdych warunkach i w każdym dużym mieście, wypełnić salę po brzegi. Zalicza się do nich właśnie Requiem Wolfganga Amadeusza Mozarta. Tym razem początek 34. Festiwalu Mozartowskiego w Warszawie dokonał takiego wyczynu w Sali Filharmonii Narodowej. Wykonania podjęły się zespoły Warszawskiej Opery Kameralnej, czyli orkiestra MACV (Musicae Antiquae Collegium Varsoviense) oraz Zespół Wokalny Warszawskiej Opery Kameralnej kierowany przez Krzysztofa Kusiel-Moroza i soliści.

Całość poprowadził Adam Banaszak. Aby wypełnić cały wieczór dołączono do Requiem, a właściwie je poprzedzono innym utworem wokalno-instrumentalnym tego kompozytora, jego nieco mniej znaną Mszą c-moll. Obie kompozycje o charakterze religijnym, wręcz liturgicznym, nie były przyjmowane z choćby szczątkową nabożnością, choć na estradzie pojawiło się kilkadziesiąt białych zniczy. Wykonania nie zostały jednak specjalnie dedykowane czyjejś pamięci, ani w hołdzie dla.... Było to więc obcowanie z muzyką religijną Mozarta całkowicie świeckie, by nie powiedzieć popkulturowe. Geniusz Mistrza z Salzburga nie takie sytuacje był w stanie zaadaptować, twórcy przedstawień i filmów od dawna posługują się natchnionymi frazami muzycznymi, co zresztą podkreśliła w programie koncertu dyrektor Warszawskiej Opery Kameralnej Alicja Węgorzewska-Whiskerd. Realizacja partytur Mozarta była poprawna, choć ruchy dyrygenta, zwłaszcza w Mszy c-moll wydawały się dziwnie mało precyzyjne gdy chodzi o wejścia poszczególnych głosów. Trzeba jednak przyznać, że przynajmniej zakończenia każdej części były zdecydowane i poprawne, bo nie pozostawał żaden „ogon”. Msza c-moll jest kompozycją ogromnie melodyjną, pełną duchowej jasności, powstawała przecież niejako w celu uświetnienia zaręczyn, a potem ślubu kompozytora z jego ukochaną Konstancją Weber. Dla niej i jej znakomitych kompetencji wokalnych, napisał też wszystkie sola sopranowe, zaiste trudne i pełne fioritur.

• « poprz.
• nast. »