Przegląd nowości

Starożytność Tytusa bliska współczesności

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 10, maj 2025 14:17

Przykro też byłoby pozbawić Serenę wspaniałej, wręcz genialnej arii Vitelli z towarzyszeniem solowych klarnetów. Śpiewała ją cudownie. Cóż, muzyka wymaga kompromisów. Do trochę pechowych decyzji zmusiła nasza wiosenna aura znakomitego basa Artura Jandę, któremu jakaś „zaraza na strunach” odebrała połowę tonów. A deficyt głosu pojawił się nagle i nie udało się ściągnąć zamiennika dla roli Publiusza Mariusza Godlewskiego.

Ładnie natomiast wypadli głosowo i aktorsko bohaterowie „drugiego planu”, kontratenor Jan Jakub Monowid oraz sopranistka Magdalena Stefaniak. Wreszcie na ogromny plus reżyserskiego myślenia o postaciach tego kończącego się happy endem dramatu zaliczyć trzeba całkiem wymyśloną postać młodego Tytusa, dzieciaka z ambicjami i gorącym sercem, którego pięknie odtworzył uczeń szkoły baletowej Stanislau Sinichenka urodzony na Białorusi. Ta rola taneczno-pantomimiczna dodała rumieńców całej historii.

W inscenizacji inaugurującej Festiwal Mozartowski Warszawskiej Opery Kameralnej nie da się nie zauważyć prościutkiej, ale w pełni wyrazistej klockowej scenografii Grzegorza Policińskiego oraz znakomitej stylizacji kostiumów, pięknie też uszytych przez pracownie WOK, zaprojektowanych przez Sabinę Czupryńską. To dzięki nim spektakl mniej znanej opery Wolfganga Amadeusza Mozarta stał się wydarzeniem kulturalnym stolicy, imponującym artystyczną wyobraźnią i kreatywnością. Godna pochwały jest też obsada śpiewaków, w której zagranica pokazuje też swoje niezaprzeczalne walory.

                                                                Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »