Przegląd nowości

Pomiędzy programowością a absolutnym wymiarem muzyki

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 03, kwiecień 2025 22:40

W przeciwieństwie do ekstatycznych uniesień i estetycznej egzaltacji, ujęcie zaproponowane przez Andrieja Borejkę i zaproszonych śpiewaków: Natalię Rubiś, Evę Vogel i Huberta Zapióra, odznaczało się postulowaną już przez kompozytora wyrazową prostotą i powściągliwością. Symfonika Johannesa Brahmsa to świat muzyki absolutnej.

Andriej Borejko wbrew tonacji oraz tradycji balansował pomiędzy przypisywanymi II Symfonii D-dur op. 73 cechami pastoralnymi a bardziej monumentalnymi rysami, skłaniając się bardziej ku tym drugim. Jednocześnie skupił się raczej na detalach niż całościowej wizji. Obiecująco zabrzmiał poważny wstęp prowadzący do z lekkością zaintonowanego pierwszego, pogodnego tematu w Allegro non troppo.

W drugiej części (Adagio non troppo) kapelmistrz wyeksponował dramatyczne tremolo kwintetu smyczkowego, na tle którego rozwijają się partie drzewa już nie tak bukoliczne. Oryginalnie rozpoczyna się zwinnie pomykające Scherzo (Allegretto grazioso quasi andantino), a mianowicie od tria instrumentów dętych drewnianych. W finale (Allegro con spirito) efektownie zabrzmiały ustępy utrzymane w technice imitacyjnej. W sumie jednak nie chciało się to złożyć w konsekwentną całość, choć na przestrzeni symfonii powracały imponująco kształtowane odcinki kontrapunktycznej natury.

                                                                        Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »