Przegląd nowości

Wiara i szkiełko albo Musi umrzeć, co ma żyć – Opera Rara 2025

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 22, luty 2025 18:03

W ujęciu scenicznym odgrywając zarazem rolę czuwającej nad wypełnieniem przeznaczenia Parki. Dwa ostatnie utwory można było porównać z filharmonicznym wykonaniem pod dyrekcją Antoniego Wita sprzed tygodnia, tyle że tym razem w interpretacji Capellæ Cracoviensis na historycznych instrumentach, w tym smyczkowych zaopatrzonych w jelitowe struny, oraz chóru, poza czysto muzycznymi mającego do spełnienia zadania aktorskie.

Siłą rzeczy to na nich koncentrowała się lwia część uwagi, a nie ukrytej w głębi, za kłębami dymów orkiestrze. Wprowadzeniem do opisanego powyżej misterium życia i śmierci było odegranie I Symfonii op. 68 Brahmsa w żałobnej tonacji c-moll. O ile menuety Josepha Haydna odznaczają się wyrazistymi i zamaszystymi rytmami, scherza Beethovena rozpędzonymi tempami, to Brahmsowskie toczą się nieśpiesznie i bardziej przypominają idylliczne, pastoralne intermezza, łącząc w ten sposób zdyscyplinowanie i wrażliwość klasycystyczną z romantyczną, naznaczoną marzycielstwem.

I taka była interpretacja całości pod dyrekcją Jana Tomasza Adamusa, łagodzącego większe kontrasty dynamiczne i wydobywającego nade wszystko optymistycznie zabarwione afekty z tej w innych ujęciach elegijnej partytury, którą w przeszłości opatrywano programowym mianem Patetycznej. Czy za rok należy oczekiwać Brahmsowskiej „Pastoralnej" czyli II Symfonii i może kantaty Rinaldo, choć moim zdaniem ta ostatnia lepiej komponowałaby się z Heroiczną czyli Trzecią.

                                                            Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »