Przegląd nowości

Apollińskie i dionizyjskie rzeźbienie w głosach wokalnych i instrumentalnych

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 20, luty 2025 12:05

Zawiera ona mniej lub bardziej dosłowne treści programowe, których przywołaniu służą dzwonki pasterskie w obrazie hali, a w rozpętanej burzy rozlegają się efekty akustyczne wytwarzane przez maszynę imitującą wiatr oraz płat blachy dźwięki grzmotów. 

Ale w ustępach bardziej pastoralnej natury, ilustrujących toczące wody górskie strumienie, roztaczające się ze szczytu bezkresne widoki czy odwieczne trwanie lodowca, do głosu dochodzą także luźno związane z tą tematyką zmysłowe i niekiedy zgoła kameralne motywy z mającego prapremierę cztery lata wcześniej Kawalera srebrnej róży, stanowiącego skądinąd apoteozę rokoka.

Wszystko to dostarczyło Antoniemu Witowi okazji do roztoczenia bogatego spektrum brzmieniowego oraz dynamicznych gradacji, przy czym nigdy nie stających się przejaskrawionymi czy hałaśliwymi w swym dźwiękonaśladownictwie. Mimo wszystko nie zapomniał o pierwszej części koncertu, a co za tym idzie jakby ujął i przesączył Straussowską wybujałą żywiołowość i skłonność do przesady przez Brahmsowskie olimpijskie opanowanie. Szczególne wrażenie wywierało przytłumione i ledwie wyłaniające się z mroków nocy orkiestrowe tutti, by stopniowo nabierać jasnych barw zapowiadających wschód słońca. Efekty te ulegną z kolei odwróceniu pod sam koniec, kiedy świat po ekscesach dnia na powrót pogrąża się w ciemności. Jak to zwykł czynić przez całe swe życie zawodowe, Maestro poprowadził 14 lutego koncert orkiestry i chóru Filharmonii Krakowskiej z pamięci.

                                                                     Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »