Przegląd nowości

Mitrydates: pomiędzy barokiem a klasycyzmem – Opera Rara 2025

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 10, luty 2025 23:44

W zakresie ornamentyki śpiewu przeważają jeszcze melizmaty, spoza których przezierają dopiero koloratury w arii Ismeny nr 9 In faccia all'oggetto z I aktu oraz zaznaczają już swą obecność ich pochody w arii Aspazji nr 14 Nel grave tormento z II aktu, zapowiadające przyszłe kaskady oszalałej z gniewu Elektry z Idomenea, bo w takich celach retorycznych były właśnie stosowane. 

Zalążki charakterystycznego dla późniejszego Mozarta kształtowania linii melodycznej dają znać o sobie w ariach: drugiej Aspazji nr 4 Nel sen mi palpita oraz Ismeny nr 9 In faccia all'oggetto z II aktu. Wydaje się, że solistów obsadzono nie do końca właściwie i zgodnie z ich naturalnymi predyspozycjami wokalnymi. Sprostał tytułowej partii amerykański tenor Zachary Wilder, może jedynie najwyższe tony nie brzmiały najpewniej. Za to zachwycało kształtowanie frazy i natężenia głosu poprzez stopniowe wzmacnianie jego tembru czy filowanie, a więc jego ściszanie.

Dużą urodą odznaczały się portamenta (płynne przejścia pomiędzy odległymi dźwiękami). W pełni wyrównany był występ kontratenora Rafała Tomkiewicza w roli Farnace, jednego z synów Mitrydatesa. Pożądaną wyrazistością odznaczały się melizmaty, a wznoszenie się linii melodycznej w jego wykonaniu pozbawione było oznak wysilenia. Partia Aspazji odznacza się dużym ambitusem, który nie zawsze pokrywał się z wolumenem francuskiej śpiewaczki Marion Grange.

• « poprz.
• nast. »