Przegląd nowości

„Maria Stuart” Donizettiego w Kopenhadze

Szczegóły

Opublikowano: środa, 05, luty 2025 21:15

Niezależnie od tematu, opery bel canto wydają się być wszystkie takie same: wielkie uczucia (miłość, zdrada, śmierć) mają swe dość schematyczne frazy wyrazowe, wszystkie arie zbudowane się w formie A-B-A, gdzie „B” stanowi kontrast, który nie zostaje rozwiązany, bo powraca pierwotna melodia i to samo uczucie, co na początku. Jeżeli wziąć pod uwagę operę jako „przedstawienie”, to epoka bel canta neguje wymogi teatru: tu ważna jest tylko muzyka. Ale jaka muzyka! Piękno linii melodycznych Belliniego i Donizettiego jest wprost doskonale.

Nie na darmo Chopin zalecał swym uczniom śpiewanie arii operowych i był wierny przeświadczeniu, że ideałem wszelkiej muzyki jest ludzki śpiew. Nie przepuścił żadnej okazji, by być obecny na spektaklach operowych, słuchając i zachwycając się pięknem muzyki belcanta, bo to był styl jego epoki. Nokturny Chopina nazywane są bel cantem fortepianu.

Osiąga tu Chopin rzecz wręcz paradoksalną: fortepian, instrument bliski perkusji, staje się śpiewakiem. Cechy śpiewu bel canto: improwizacje i arabeski ornamentalne, przekłada Chopin na fortepian, wzbogaca harmonie i uniezależnia linie akompaniamentu. Donizetti skomponował operę Maria Stuarda w roku 1834 dla Teatru San Carlo w Neapolu. Podstawą libretta jest dramat Schillera, którego sednem jest konflikt między protestancką królową Anglii, Elżbietą I, a katolicką władczynią Szkocji Marią Stuart, pretendującą do tronu angielskiego. Konflikt kończy się egzekucją Marii i ostatecznym zwycięstwem kościoła anglikańskiego. Punktem centralnym opery (jak i dramatu Schillera) jest spotkanie i konfrontacja obu królowych, co w rzeczywistości nigdy nie miało miejsca. Schiller (i Donizetti) dodają również dla celów dramatycznych rzekomy romans obu bohaterek z Roberto, hrabią Leicester. W ten sposób obok dwóch głównych ról kobiecych pojawia się i tenor, daje to dobre podłoże do duetów i tercetów. Reszta obsady to małe role drugoplanowe. Maria Stuarda ma wiec dwie bohaterki: zainteresowanie twórców koncentruje się w I akcie na postaci Elżbiety, w drugim akcie na postaci Marii. Pierwszy akt kończy się sceną konfrontacji, kiedy to los Marii zdaje się być przesądzony, drugi akt kończy się egzekucją.

• « poprz.
• nast. »