Przegląd nowości

A reszta jest kabaretem…

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 17, styczeń 2025 15:56

A że może być inaczej dowodzi dramatyczna scena pomiędzy patologiem a synem umierającego odnośnie możliwości pobrania organu w celach naukowych, rozegrana w tradycyjny sposób na zasadzie wytwarzającego się napięcia pomiędzy wykonawcami, pozwalając im stworzyć odpowiedni klimat, dzięki czemu odbiorcy mogą identyfikować się z przywołanym zdarzeniem. 

Na początku drugiej części następuje interesujące zapętlenie wcześniej występujących motywów stwarzające niepokojącą aurę. Podtrzymuje ją duch, a właściwie trzy duchy tajemniczej dziewczynki, widziane przez pacjentów, a więc mogące być uznane za personifikacje śmierci, choć reżyser nadał im zapożyczoną z portretu Józefa Pankiewicza postać w czerwonej sukience. A także przywoływana zza kulis aria Lascia ch'io pianga z Haendlowskiwgo Rinalda (oprac. muz. Jacek Grudzień). 

Ale są to nieliczne momenty, poza którymi spektakl osiada na mieliźnie i do pewnego stopnia rozpada się na serię skeczów, z których się śmiejemy dla zabicia nudy. Ostatnio mam do czynienia w tym teatrze z przejawami zoomorfizmu. W Ziemia jest płaska pojawiają się bonobo, a tu na koniec postacie ulegają metamorfozie w pingwiny i kołyszącym się krokiem schodzą ze sceny. Stefan Kisielewski miał za złe Stanisławowi Wiechowiczowi sięgnięcie w rapsodzie List do Marc Chagalla do tematyki holokaustu jako formy moralnego szantażu uniemożliwiającego krytykę samego utworu. Czymś podobnym wydaje mi się udział w przedstawieniu Krzysztofa Globisza, dla którego stanowi ono rodzaj rehabilitacji poprzez grę. Do pewnego stopnia obecność aktora uzasadnia wszakże fakt, że akcja rozgrywa się na oddziale neochirurgii.

                                                                       Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »