Przegląd nowości

„La Cenerentola” Rossiniego w Opéra national de Lorraine w Nancy

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 20, grudzień 2024 13:29

Tak więc reżyser tworzy obraz zbuntowanej i niejednokrotnie agresywnej nastolatki o mocnym charakterze, wyraźnie żywiącej głęboką nienawiść do patriarchalnych układów panujących w domu Don Magnifica. Ten ostatni jest przypominającym swoim wyglądem Donalda Trumpa prostakiem, właścicielem Hotelu Transylwania (o czym informuje wielki napis), z umieszczonym pośrodku i dobrze zaopatrzonym w trunki barem (scenografia Vincent Lemaire), wokół którego kręcą się podejrzani osobnicy. Dwie siostry Kopciuszka, czyli Klorynda i Tyzbe, prezentują się w lateksowych spodniach koloru czerwonego i z telefonami komórkowymi w rękach, służacymi im do nieustannego kontrolowania swojej urody.

Z kolei odziany również w stylu gotyckim książę Ramiro kojarzy się raczej za sprawą swojej aparycji (fryzura irokeza) i zachowania z fantastyczną i pochodzącą z jakiegoś horroru postacią. Towarzyszy mu zaś noszący banalny - co nieco w tym kontekście zaskakuje - strój Dandini. Wreszcie może także dziwić sposób budowania wizerunku Alidoro, czarodzieja i filozofa, który w owej inscenizacji kompletnie zatraca swój tajemniczy charakter. Murgia czyni bowiem zeń szefa grupy bliżej niezidentyfikowanych agentów, odzianych w ciemne garnitury oraz wyposażonych w czarne okulary i słuchawki służące do utrzymywania pomiędzy sobą kontaktu. W tak zaplanowanej koncepcji baśniowość ustępuje miejsca atmosferze melancholii, niepokoju i ekscentryczności. Żałować wszakże można, że w tej wizji, utrzymującej przecież wciągający rytm narracji, pojawiają się pomysły nietrafione, a czasem wręcz zbędne. Niczego na przykład nie wnoszą projekcje wideo, rzucane na zawieszony w głębi ekran w formie lustra. Głównie są to ujęcia łapane na żywo przez krążących po scenie kamerzystów (to obsesyjny chwyt wielu współczesnych reżyserów) i wyświetlane z minimalnym opóźnieniem czasowym. Wywołują one u widzów pewien dyskomfort, odczuwany najmocniej wówczas, kiedy gesty widocznego na ekranie dyrygenta są spóźnione w stosunku do muzyki. W odbiorze przeszkadzają też niektóre utrzymane w złym guście gagi. Wystarczy chociażby wspomnieć o krążącym po scenie z piłą elektryczną (hałas pracy jej silnika dobiega z głośników) w ręku Kopciuszku, jakby zmierzającym do okrutnego rozprawienia się z szykanującym go ojczymem. Irytujące jest też narzucone chórzystom i statystom groteskowe podrygiwanie i miotanie, nawet podczas muzycznych epizodów przepojonych liryzmem. W tej sytuacji najwięcej satysfakcji dostarczają celnie obsadzeni - w większości przypadków - soliści.

• « poprz.
• nast. »