Przegląd nowości

„Ślub” w jednym palcu

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 02, grudzień 2024 21:52

Reżyser zmaga się więc ze statycznością operowej materii. Mniej zdolni twórcy teatru ratują się jeszcze innymi chwytami, wprowadzają na scenę dziecko, czworonoga albo posiłkują się golizną. Na tym tle reżyseria „siostrzanej” opery Hi§tory, też według Gombrowicza, okazała się bardziej wyrafinowana, bo twórcy, choć mieli do tego prawo, nie rozebrali do naga Albertynki. 

Wracając do najważniejszej dla tego dzieła warstwy muzycznej i wokalnej trzeba zwrócić uwagę na bardzo dobrze grającą orkiestrę i niewielki, ale czysto brzmiący chór – wszyscy kierujący się ruchami dyrygentki Katarzyny Tomali-Jedynak. Potrafiła ona zarówno opanować dosyć gęste tutti, jak też wychwycić rozmaite smaczki, czy to akordeonu (może fisharmonii), fortepianu i umiejętnie dozowanej, pełnej diminuend i accelerandów perkusji.

Na pierwszy plan wybijał się mocny baryton Michała Partyki poparty dużym talentem scenicznym wymaganym w partii Henryka. Dobry bas Łukasza Koniecznego także doskonale funkcjonował w skomplikowanej roli Ojca i Króla. Wyrazista Matka Moniki Mych-Nowickiej trochę kolidowała ze sztucznie rozwibrowanym sopranem narzeczonej Mani – Goshy Kowalińskiej. Klasą sam dla siebie był Jakub Monowid, grający „czarnych charakter", używając swego męskiego sopranu. Zgrzytem natomiast były słowa wypowiadane przez Pijaka-Monowida normalnym męskim głosem, a nie dyszkantem. Tu zabrakło wyobraźni reżyserowi. 

• « poprz.
• nast. »