Przegląd nowości

Nie tyle końska, ile męska opera

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 30, listopad 2024 11:56

Dotyczy to głównie kostiumów (Zuzanna Markiewicz) oraz pierwszoplanowych dekoracji (Kamil Lenda) przedstawiających saloon Pod Polką oraz górską chatę Minnie. Tła zaś dostarcza las różnej wielkości walców stanowiących metonimiczne wyobrażenie gór. W finale platforma ze stojącymi pomiędzy nimi Minnie i Dickiem powoli odsuwa się w głąb sceny, na co pozwala jej wielkość oraz techniczne urządzenia, symbolizując ich wyobcowanie z otoczenia, będące ceną wzajemnej miłości, która będzie musiała im wystarczyć.

Z uwagi na specyfikę fabuły postawiono na zespołowość, szczególnie w pierwszym, poniekąd ekspozycyjnym akcie, kiedy kalejdoskopowo kolejne postacie, niejako przedstawiając się, na krótko wysuwają się na pierwszy plan. Anna Wierzbicka, odtwórczyni Minnie, tytułowej Dziewczyny z Zachodu, to sopran zdecydowanie liryczny, tak że wyższe tony brzmiały nieco forsownie, a zatem artystka najkorzystniej zaprezentowała się w ustępach melodramatycznej natury jak duet miłosny z drugiego aktu.

Z kolei par exellence bohaterskim jest tenor Dominika Sutowicza, potrafiący wszakże, kiedy wymaga tego sytuacja, dla potrzeb ekspresyjnych odwołać się do subtelniejszego środka jakim jest śpiew mezza voce. Łukasz Motkowicz jako szeryf Rance sprostał dramatycznemu rejestrowi we wspomnianej rozstrzygającej partii pokera z Minnie. Interesujący epizod jako Wallace stworzył Arkadiusz Anyszka w krótkim nastrojowym arioso Che faranno i vecchi miei. Szlachetnie zabrzmiało też na początku drugiego aktu duettino indiańskiej pary w ujęciu Agnieszki Makówki i Bartosza Szulca. Całość solistów, tym razem chóru ograniczonego do męskich głosów i orkiestrę spięła batuta Wojciecha Rodka. 

                                                                       Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »