Przegląd nowości

Nie tyle końska, ile męska opera

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 30, listopad 2024 11:56

Dla przywołania związanej z tym grozy pojawiają się niespokojne rytmy ostinatowe. Nie do końca jednak rzecz zostaje skutecznie rozegrana, skoro Dick musi długo stać z pętlą na szyi, a jednocześnie toczą się długotrwałe negocjacje Minnie z poszukiwaczami o jego ocalenie, co w znacznej stopniu rozładowuje uzyskane wcześniej napięcie. Nie potrafiła sobie z tym poradzić i znaleźć odpowiedniego rozwiązania, by zaradzić statyczności, także autorka łódzkiej inscenizacji Karolina Sofulak.

Poza tym bohaterka wielokrotnie sięga po broń, ale w końcu nigdy nie czyni z niej żadnego użytku, co sprawia, iż są to jedynie puste gesty. Prawdopodobnie nie pozwalały na to reguły ówczesnego melodramatu, by kobieta mogła stawiać skuteczny opór mężczyznom i dopuszczać się gwałtownych czynów. Z drugiej strony ci awanturnicy z czasów gorączki złota okazują się dość płaczliwi i infantylni, wyzbyci szorstkości i silniejszych żądz, nieodłącznych przecież od trudnych warunków życia.

Na prapremierze w nowojorskiej Metropolitan Opera w troje protagonistów wcielili się: Emmy Destinn, Enrico Caruso i Pasquale Amato, a w pomniejszej roli Ashbyego wystąpił Adam Didur, całość poprowadził zaś Arturo Toscanini. Do Polski Dziewczyna z Zachodu (wtedy tytuł występował bez przyimka) dotarła w zaledwie dziesięć miesięcy później (Teatr Wielki w Warszawie 5 października 1911 roku pod dyrekcją Pietra Cimino i w reżyserii Mikołaja Lewickiego, z Hanną Skwarecką, Ignacym Dygasem i Sergiuszem Metaxianem w głównych partiach). W Łodzi natomiast jest to już druga jej inscenizacja (poprzednia 24 kwietnia 1971). Sceniczne realia zasadniczo nawiązują do czasów akcji.

• « poprz.
• nast. »