Przegląd nowości

Pod znakiem liczby trzy – wieczór baletowy w łódzkim Teatrze Wielkim

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 14, listopad 2024 13:22

Choreografia Moniki Myśliwiec odwołuje się do podstawowych figur tańca klasycznego i skupia się wokół najprostszych, pierwotnych instynktów i namiętności jak pożądanie czy rywalizacja, a rządzących zachowaniami i relacjami. Przedwczoraj wspomnianą Boną Sforzą dyrygował Piotr Sułkowski, a wczoraj po przerwie na podium stanęła i poprowadziła Kościelec 1909 Wojciecha Kilara jego córka Anna Sułkowska-Migoń.

Bardzo oszczędnie dozowała napięcie, stonowała ponadto zbyt ilustracyjne ustępy, o które miano do kompozytora pretensje, że zbyt dosłownie przenosi rozwiązania z filmu. W tytule spektaklu Horacjańskie N.O.M czyli Non omnis moriar (Nie wszystek umrę) poprzedza określenie dzieła muzycznego, choć z jego przebiegu trudno wywnioskować, by odnosiło się do Mieczysława Karłowicza, skoro nie ma jednostkowego bohatera.

Tym razem Jacek Przybyłowicz odwołał się do stylistyki dance moderne, a więc poruszania się boso niczym Isadora Duncan, co w swoim czasie bardziej gorszyło od przeźroczystej, tiulowej zasłony narzucanej na ciało, oraz stąpania w całych stopach. Tancerze, przyodziani wyłacznie w czarne ineksprymable (w przypadku mężczyzn bardziej na miejscu byłyby biodrowe przepaski, przypominali raczej mimów. Na tle minimalistycznej scenografii wybranej przez samego choreografa (czarne kotary i tylko chwilami odsłaniający się abstrakcyjny horyzont) tworzyli głównie malownicze ugrupowania, tak że punkt ciężkości spoczywał nie tyle na solistach, ile zespole i przesunięty został z figur na rzecz ruchu jako takiego. Wieczór zwieńczyli Harnasie Karola Szymanowskiego. Wcześniej widziałem ich w dzieciństwie pod dyrekcją Kazimierza Korda i w choreografii Eugeniusza Paplińskiego oraz jakiś czas temu w wykonaniu zespołu Cracovia Danza w układzie Leszka Rembowskiego do nagrania wspomnianego kapelmistrza. 

• « poprz.
• nast. »