Przegląd nowości

Mazur po brazylijsku

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 12, listopad 2024 21:58

Liderką głośno grających instrumentalistów była bardzo sprawna i doskonale przygotowana artystka posługująca się tubą. Natomiast słynne Intermezzo z opery Rycerskość wieśniacza Mascagniego – bez cienia jakiegokolwiek solisty – było zagrane delikatnie, z gasnącą dynamiką, jakby tylko oddającą odległe echo lub wspomnienie. Dlaczego kapelmistrz nie zastosował tej metody w utworach z solistami, pozostaje jego tajemnicą. A śpiewali oni całkiem przyzwoicie. Najlepiej sopranistka Gabriela Legun przedstawicielka najmłodszej generacji, dysponująca dobrym głosem i warsztatem wokalnym, mądrze interpretująca wykonywane utwory, w tym arię Neali z Moniuszkowskiej Parii, czy słynną arię Casta diva Belliniego (szkoda, że bez cabaletty).

Są tacy, którzy wieszczą jej wielką karierę i zawojowanie światowych scen operowych. Na razie znana jest z Grand Prix w Konkursie Ady Sari w Nowym Sączu i bardzo udanych występów w kraju. Renomowany tenor Rafał Bartmiński pokazał swój piękny i mocny głos oraz dojrzałą interpretację utworów, jak choćby w duecie Don Carlosa i Posy z opery Verdiego, gdzie partnerował mu także bardzo sprawny baryton Mateusz Michałowski. Ten śpiewak znakomicie wykonał długą i trudną arię Tonia z Prologu do Pajaców Leoncavalla. Była wreszcie artystka, której nie umieszczono w drukowanych programach – mezzosopran Ewa Menaszek, laureatka wielu konkursów wokalnych, m.in.: im. K. Jamroz – 2. nagroda, 2022, im. J. Kiepury – 3. nagroda, 2021, im. Jana, Edwarda i Józefiny Reszków – 3. nagroda, 2019,  im. I . J. Paderewskiego w Bydgoszczy – 2. nagroda, 2018, oraz Konkursu im. Bogdana Paprockiego – 3 nagroda, 2023. Artystka ta zastąpiła na życzenie samej Małgorzaty Walewskiej w arii Leonory z Faworyty Donizettiego. Ten utwór był popisową wizytówką wcześniejszych castingów naszej telewizyjnej jurorki programu Twoja Twarz Brzmi Znajomo, która otwarcie przyznała, po rewelacyjnym wykonaniu Jak będę królową Tadeusza Joteyki, że jej kolegą ze studiów był doświadczony dyrygent José Florencio. Ten ostatni wykazał się na koniec sympatycznym poczuciem humoru, bo swym nieco infantylnym głosem włączał się w zbiorowe wykonania zagranych na zakończenie Brindisi z Traviaty oraz wspomnianego już O sole mio. Jose Florencio próbował też dyrygować publicznością ośmielając ją do bardziej rzęsistych oklasków po poszczególnych wykonaniach. Ale naszej niezawodniej publiki nie trzeba specjalnie zachęcać.

                                                                              Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »