Przegląd nowości

Lubię Brahmsa, ale pod Alstaedtem

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 12, listopad 2024 21:57

Stąd w dalszym ciągu słuchało się tego dzieła z niesłabnącym napięciem, między innymi za sprawą zastosowania przez Alstaedta rozległej palety dynamicznej. Fortissimo wywierało wrażenie i nie nużyło, bo poprzedzało go forte i gradacje mezzoforte, a także piano i eteryczne pianissimo.

A także z uwagą śledziło się w czytelny sposób zarysowany przebieg kunsztownych fug z trzeciej i szóstej części. W ogóle było to bardzo muzykalne wykonanie, którego jednostkowym przykładem mógł być kotlista Ryszard Haba, niekiedy zaledwie muskający membranę pałeczkami, podczas gdy w innych momentach pozwalający sobie na mocne, gromkie uderzenia.

Początkowo w solo sopranowym w ujęciu Miroam Kutrowatz brakowało mi prowadzenia głosu na sposób instrumentalny, do czego przyzwyczaiła przed laty Stefania Woytowicz, zwłaszcza na tle towarzyszących głosowi dwóch fletów, ale z czasem pojawiła się większa płynność kantyleny. W pełni wywiązał się ze swych zadań wokalnych baryton Rafael Fingerlos dysponujący nośnym głosem, a przy tym nie nadużywający jego mocy. I po takim wykonaniu Niemieckiego requiem można w pełni zrozumieć, dlaczego Eduard Hanslick napisał swój fundamentalny esej O pięknie w muzyce w znacznej mierze pod wpływem utworów tego kompozytora.

                                                                            Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »