Przegląd nowości

Lubię Brahmsa, ale pod Alstaedtem

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 12, listopad 2024 21:57

Johannes Brahms jest autorem Uwertury akademickiej. I akademizm w znacznej mierze określa jego twórczość unikającą przesadnych gestów muzycznych, na klasyczny sposób kładącą nacisk na doskonałość formy, a więc stronę konstrukcyjną i harmoniczną. Stąd Christoph Alstaedt (skądinąd starszy brat wiolonczelisty Nicolasa) z zespołami Filharmonii Krakowskiej kiedy trzeba prowadził jego Niemieckie requiem op. 45 powściągliwie i ze skupieniem, innym razem ze znacznym nerwem.

Na przykład stosując crescendo wiodące do kulminacji kończącej pierwszą część, eksponując marszowy rytm w drugiej, czy w przedostatnim, szóstym ogniwie nadając gwałtowny przebieg ustępowi zaczynającemu się od słów In einem Augenblick, który pod względem swego dramatyzmu stanowi odpowiednik sekwencji Dies iræ z łacińskiej mszy za zmarłych.

Na samym początku nierówne wejście orkiestry mogło zniweczyć cały efekt i nieprzychylnie usposobić do wykonania, ale następujące po tym zjawiskowe pianissimo chóru a cappella na słowach Selig sind, die da Leid tragen z rekompensowało i zatarło poprzednie wrażenie. Filharmoniczny chór pod kierownictwem Piotra Piwki doskonali swój kunszt, osiągając wysoki artyzm, a on sam tego wieczora wspomagał go bezpośrednio swoim tenorowym głosem, podobnie jak dyrektor Mateusz Prendota. Zespół ten stanowi plastyczny instrument, w którego brzmieniu dyrygent może swobodnie rzeźbić i kształtować wizję dzieła, posługując się czytelnym gestem, a jednocześnie unikając estradowej choreografii. 

• « poprz.
• nast. »