Przegląd nowości

„Ifigenia na Taurydzie” Glucka w Opera Vlaanderen w Antwerpii

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 07, listopad 2024 12:29

Duże wrażenie wywiera na przykład pojawienie się martwego chłopca, niesionego na rękach przez Agamemnona, co można odczytać jako pojawiający się w rozpalonej imaginacji Ifigenii obraz rzekomej śmierci jej brata Orestesa. Wyobraźnię widza inspiruje też oscylujący pomiędzy halucynacjami i rzeczywistością widok zwielokrotnionej w dręczonej poczuciem winy podświadomości Orestesa postaci jego matki. Natomiast kompletnie nie przekonuje uczynienie z króla Thoasa drapieżcy seksualnego, który usiłuje zaspokoić swój nieposkromiony popęd drastycznie tutaj pokazaną próbą - ostatecznie nieudaną - dokonania gwałtu.

Podobnie jak niepotrzebnie demitologizujące Ifigenię włożenie w jej dłoń zupełnie nie wiadomo przeciwko komu skierowanego pistoletu. Szkoda też, że zamiar reżysera podkreślenia brutalnego charakteru całej historii skutkuje narzuceniem wszystkim protagonistom rażącej nadpobudliwości ruchowej i przerysowanej gry aktorskiej. 

Uznanie wzbudza natomiast wysoki poziom wokalny solistów, a jedynym mankamentem w występie niektórych z nich pozostaje jedynie często niezrozumiałe podawanie tekstu, który w takiej sytuacji trzeba uważnie śledzić na ekranach. Owa słabość najbardziej daje o sobie znać w przypadku kreującej rolę tytułową kanadyjskiej mezzosopranistki Michèle Loisier, która wszakże wspierając się niezawodną techniką, bezbłędną intonacją i donośnym głosem o wyrazistych konturach przekonująco buduje portret wrażliwej i czułej, targanej intensywnymi emocjami heroiny o poruszająco tragicznym wymiarze. Obok niej turecki baryton Kartal Karagedik celnie i mocno odgrywa postać rozdartego wewnętrznie Orestesa.

• « poprz.
• nast. »