Przegląd nowości

„Ifigenia na Taurydzie” Glucka w Opera Vlaanderen w Antwerpii

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 07, listopad 2024 12:29

Oto bowiem przy pierwszych dźwiękach unosząca się kurtyna odsłania scenografię (autorstwa Emanuele Sinisi) symbolizującą Teatr Dramatyczny w Mariupolu, zaatakowany przez rosyjskie siły zbrojne, pomimo świadomości, że schroniły się w nim setki osób cywilnych. Villalobos pokazuje nam trwające na scenie tego teatru przedstawienie, podczas którego wcielający się w Agamemnona aktor Vincent van der Valk deklamuje dodane przez reżysera do opery cytaty z Eurypidesa. 

Podobny zabieg Villalobos zastosuje też po przerwie, kiedy ucieleśniająca Klitemnestrę Pleun Van Engelen interpretuje fragmenty z Elektry Sofoklesa. Huk i błyski czerwonego światła (reżyseria świetlna Felipe Ramosa), a także przerażenie uczestniczących w tym wyimaginowanym spektalu widzów o zakrwawionych twarzach, sugestywnie przywołują opisaną wyżej zbrodnię wojenną.

Podobnie jak widok zdewastowanej - zamieniającej się później w kostnicę - sali widowni i zwisających nad nią ruin zbombardowanego teatralnego gmachu. Poczucie zagrożenia potęguje pogrążenie sceny w półmroku, a wojenny lejtmotyw dodatkowo ewokują utrzymane w militarnym stylu stroje, wśród których pojawiają się ubrania kojarzące się także z wyglądem uciekających przed śmiertelnym zagrożeniem uchodźców. Z ciemną tonacją dwóch pierwszych aktów zdecydowanie kontrastuje utrzymany w żywszych barwach akt trzeci, podczas którego obserwujemy zasiadającą za stołem przy posiłku rodzinę Agamemnona - wymowa tej sceny pozostaje dość niejasna. W omawianej realizacji ciekawe pomysły inscenizacyjne sąsiadują bowiem z propozycjami budzącymi spore wątpliwości.

• « poprz.
• nast. »