Przegląd nowości

Inauguracja transmisji z MET w rytmie barkaroli

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 05, listopad 2024 13:35

Tego rodzaju wyzwanie udźwignąć może śpiewaczka dysponująca głosem o rozległym wolumenie, od mezzosopranu po lekki sopran koloraturowy. W obecnej inscenizacji zdecydowano się zatem na ich rozdzielenie. Wspomnianej lekkości zabrakło u Erin Morley jako Olimpii, której wokalizy były dość wysilone.

Skoro rolę Giulietty powierzono mezzosopranowi Clémentine Margaine, to oczekiwałoby się jego ciemniejszej barwy, która lepiej zsynchronizowałaby się z głosem odtwórczyni Niklausa w ich duecie Belle nuit, ô nuit d'amour, stanowiącym wspomnianą barkarolę. Znacznym dramatyzmem odznaczało się ujęcie Antonii przez południowoafrykańską śpiewaczkę Pretty Yende, zwłaszcza w tercecie z doktorem Miraclem i widmem matki Tu ne chantetas plus?, w czasie którego jej serce nie wytrzymuje napięcia i pęka (zawsze zastanawiałem się, czy stanowiło to inspirację dla Krzysztofa Kieślowskiego i losu pierwszej bohaterki z jego Podwójnego życia Weroniki?).

Znaczną siłą lirycznego wyrazu odznaczał się jej duet z Hoffmannem C'est d'une chanson d'amour. Pod względem wokalnym od najlepszej strony zaprezentował się Christian Van Horn w czterech wcieleniach przeciwnika Hoffmanna: radcy Lindorfa, Coppeliusa, doktora Miracle'a i Dappertutta,  choć od strony  scenicznej zabrakło mu niezbędnej dozy demonizmu. Chór największą rolę odgrywa w prologu i epilogu oraz w akcie Olimpii, kiedy w rytmie poloneza przybywają goście na pokaz ożywionej lalki. Można się było w pełni cieszyć pięknymi melodiami Offenbacha, choć sam spektakl od strony teatralnej nie wyróżniał się szczególną odkrywczością i oryginalnością.

                                                                             Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »