Przegląd nowości

Inauguracja transmisji z MET w rytmie barkaroli

Szczegóły

Opublikowano: wtorek, 05, listopad 2024 13:35

Prawdopodobnie pozostaje jedyną rzeczywistą postacią, a cała reszta stanowi wytwór jego pisarskiej wyobraźni. I tak akt Olimpii posiada zdecydowanie fantastyczny charakter, wenecki akt Giulietty jest widowiskiem kostiumowym z czasów rokoka, natomiast Antonii uwolniony został od konkretnych uwarunkowań historycznych, rozgrywając się na prawie pustej scenie, pozbawionej użytkowych dekoracji i rekwizytów, poza fortepianem, przy którym służący Franz śpiewać będzie swe parodystyczne kuplety Jour et nuit.

Tytułową partię zaśpiewał francuski tenor Benjamin Bernheim. Niby wszystko było w porządku:  znakomicie ustawiony głos, wzorowa dykcja, łatwość sięgania do wysokich tonów, ale słuchało się go bez większych emocji. Nie potrafił utrzymać uwagi, więcej dramatycznego wyrazu pojawiło się dopiero w akcie weneckim i w epilogu.

Stąd na tym tle jeszcze bardziej wyraziście zaprezentowała się Vasilisa  Berzhanskaya jako Muza i w spodenkowej roli Niklausa. Mezzosopran o ciemnym zabarwieniu i głębokim zapleczeu altowym, a zarazem swobodnie rozwijający się w górnym rejestrze. Gdy toczy się akcja prologu i epilogu w pobliskim teatrze trwa przedstawienie Mozartowskiego Don Giovanniego, do którego aluzję czyni Niklaus, cytując kilka taktów stojącego na czatach Leporella. Offenbach planował obsadzenie partii trzech miłości Hoffmanna przez jedną śpiewaczkę, traktując je jako różne aspekty kobiecości. Tak było w przypadku Joan Sutherland, swego czasu występującej w tych rolach również na scenie MET. 

• « poprz.
• nast. »