Przegląd nowości

Z rekomendacji Antoniego Wita

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 07, listopad 2024 12:27

Jedynie, czego mi brakowało w partii wiolonczeli w mezzoforte to głębszego tembru o ciemnym zabarwieniu. Ale artysta wynagrodził to dwoma bisami. W przeszłości instrumentaliści najczęściej improwizowali solowe kadencje, ale z czasem tego rodzaju umiejętności zanikły. Marcin Zdunik odnowił tę praktykę i improwizował: za pierwszym razem na temat Szopenowskiego Mazurka C-dur, a za drugim jednej z Pieśni Kurpiowskich Karola Szymanowskiego, albowiem koncert odbywał się w ramach cyklu „Szymanowski/Polska/Świat“.

Mogliśmy podziwiać zarówno kalejdoskopową zmienność pomysłów, jak i wirtuozowskie zacięcie. Zarazem stanowiło to przeprowadzenie do drugiej części koncertu, w której usłyszeliśmy Maski op. 34 tegoż kompozytora zorkiestrowane przez Jana Krenza. I znów można było podziwiać bogactwo odcieni dynamicznych i kolorystycznych rozbudowanej orkiestry. W skrajnych ogniwach: Szeherezadzie i Serenadzie Don Juana momentami Krenz starał się przywołać właściwe dla Szymanowskiego z tamtego okresu cechy instrumentacyjne poprzez charakterystyczne sola skrzypiec i dobarwianie orkiestry dźwiękami fortepianu. W środkowej części Błazen Tantris Dawid Runtz z dużym wyczuciem wydobył jego rytmiczną kapryśność i zmienność.

Jak przystało na ucznia Antoniego Wita, wzorem mistrza, na zakończenie poprowadził Dyla Sowizdrzała op. 28 Richarda Straussa z pamięci. Artysta umiejętnie przeprowadził narracyjną stronę tego poematu symfonicznego, podkreślając zarazem zawarty w nim muzyczny humor instrumentacyjny. Znów zwracała uwagę powabna artykulacja wiolonczel. Zważywszy, że w programie poprzedniego koncertu z tego cyklu znalazła się suita z Kawalera srebrnej róży można zaryzykować twierdzenie, że zmienia on formułę na Szymanowski i jego fascynacja Richardem Straussem. A na pewno wieczór ten na długo zapadnie we wdzięcznej pamięci melomanów.

                                                          Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »