Przegląd nowości

„Juliusz Cezar” i podziw z mieszanymi uczuciami

Szczegóły

Opublikowano: poniedziałek, 14, październik 2024 10:53

Wszystko to wypadło zdecydowanie dobrze, poza tym, że niektóre forte Sestusa i Ptolomeusza były nieco wrzaskliwe. Tłumaczymy to sobie w następujący sposób – były to role charakterystyczne. Prócz kontratenorów wystąpiły też głosy tradycyjne – dobry mezzosopran Kornelii Joanny Motulewicz, szczupłej, zgrabnej osoby, mogącej nawet konkurować z Kleopatrą, która to jednak pod względem muzycznym, aktorskim i ruchowym wybiła się w przedstawieniu na absolutne prowadzenie. 

Dorota Szczepańska wciąż zmieniająca cieliste kreacje, peruki, obuwie i kokietująca wszystkich, nie tylko Cezara, kazała bacznie śledzić, co artystka będzie nam jeszcze miała do powiedzenia.  Absolutnym hitem w jej wykonaniu była najbardziej znana aria Piangerò la sorte mia, która na długo pozostaje w pamięci.

Tutaj naturalna żywiołowość Kleopatry została uzupełniona o tkliwość i kobiecą czułość. No i zwracamy uwagę na zdrowy bas Artura Jandy jako dosyć brutalnego żołdaka Achilla, który źle kończy. Można też spojrzeć na operę Haendla jako widowisko, w którym nieustanne, zwrotkowe powtórzenia w każdej arii i podobne do siebie koloratury, nie nudziły, gdyż reżyser z choreografką Violettą Suską wypełniali czas rozmaitymi rewiowymi pokazami, nawet popularnym w latach 60. XX wieku hula-hopem, nie licząc zbiorowych popisów, jak z festiwali piosenki.

• « poprz.
• nast. »