Przegląd nowości

Oddychać Moniuszką czyli „Halka Wileńska” w Sanoku

Szczegóły

Opublikowano: sobota, 05, październik 2024 08:35

Chwała Im za to! Pisał Moniuszko („Tygodnik Petersburski” z 22 IX/4 X 1842, nr 72 s. 495): „A to, co narodowe, krajowe, miejscowe, co jest echem dziecinnych naszych przypomnień, nigdy mieszkańcom ziemi, na której się urodzili i wzrośli, podobać się nie przestanie”. I jeszcze Jan Chęciński, przyjaciel Moniuszki, autor libretta do Strasznego dworu, który na pogrzebie Moniuszki w Warszawie (przyszło sto tysięcy ludzi, kondukt ciągnął się 5 km!) nad grobem kompozytora mówił: „Umiał przemawiać Moniuszko tą mową natchnioną dźwięków do każdego pojęcia; umiał przenikać nią i wzruszać zarówno serca bijące pod szatą bogacza, jak pod siermięgą prostaczka; pieśń jego stała się własnością i pociechą wszystkich; na jej skrzydłach modlitwa wzlata ze świątyni do stóp Bożego tronu; jej tony brzmią potęgą artyzmu w przybytkach sztuki, jej dźwięki rozlegają się w miastach i siołach, pod sklepieniami pałaców i pod strzechą wieśniaczej chaty”.

Cytuję te dwie wypowiedzi, na ogół przecież znane, żeby przypomnieć tamten klimat epoki, kiedy Polski na mapie nie było wcale, a była polska kultura… Znajduję ten klimat w sanockiej prezentacji „Halki Wileńskiej” w reżyserii Wojciecha Adamczyka, z solistami, chórem i orkiestrą pod jakże wprawną dyrekcją Karola Szwecha, młodego, wrażliwego mistrza batuty, dbającego o szczegóły i ogólny wyraz dzieła muzycznego.

Bo to ona, muzyka Moniuszki, była bohaterką wieczoru, nic nie ujmując z wszelkich około muzycznych dodatków i uzupełnień, też przecież ważnych, jak skromna scenografia z elektronicznie przesuwającymi się obrazami, oświetlenie, rekwizyty z prawdziwym motocyklem na scenie (na szczęście nie na chodzie!), komórkami (Halka pisze sms-y), strojami z czasów nam współczesnych, na tyle spokojnych, że nie zakłócających ogólnego wyrazu całego spektaklu. 

• « poprz.
• nast. »