Przegląd nowości

Kopenhaski „Don Carlos”, czyli zwycięstwo muzyki.

Szczegóły

Opublikowano: środa, 18, wrzesień 2024 16:49

Nawiasem mówiąc Franco uważał się za nowoczesne wcielenie Filipa II, fakty są te same: przepych na dworze władcy, tortury i wyroki śmierci dla tych, którzy walczą o wolność. To nie kareta, lecz wielka limuzyna transportuje władcę, poza tym wszystko się zgadza. Jedność tworzą zmienne obrazy w tle sceny: zmieniające się szybkie ujęcia filmowe czarnych, zapowiadających katastrofę, chmur, obrazy w ramach przedstawiające współczesne wersje hiszpańskich arcydzieł: od portretów władcy, poprzez wybitne dzieła sztuki sakralnej, po obrazy należące do epoki współczesnej (między innymi wersja „Guernici” Picassa).

Scena zbiorowa – łącząca elementy kościelnego i dworskiego przepychu z więziennymi scenami tortur przeciwników politycznych, a na końcu i egzekucji, będącej rozrywką tłumu – rozegrana została brawurowo na dwupoziomowej scenie.

Największy jednak tryumf odnosi muzyka – słuchając brawurowych arii, głęboko przejmujących scen oddających odwieczne uczucia ludzkie: samotności, rozpaczy, miłości, wierności, zazdrości, zdrady – zapominamy o dziwacznie pogmatwanej akcji, zbyt natrętnych czasami obrazach w tle – i jedyne, czego chcemy, to to, żeby muzyka trwała wiecznie. Na koniec kilka słów o solistach, w większości sprowadzonych z zagranicy i w większości śpiewających bardzo dobrze: Stephan Milling w roli Filipa II, Matthew White w roli Don Carlosa, Gihoon Kim w roli Rodriga, Roberto Scandizzi w roli inkwizytora, Aytaj Shikhalizady w roli hrabiny Eboli. Wybitną kreację stworzyła jedyna kopenhaska solistka: Gisela Stille w roli królowej Elżbiety. W sumie opuszczaliśmy teatr w to kalendarzowo jesienne, a klimatycznie pod tropikalne, popołudnie, przepełnieni muzyką i wdzięczni za tak piękne przeżycie.

                                                                                     Eva Maria Jensen

• « poprz.
• nast. »