Przegląd nowości

Zamiast kultury wstydu

Szczegóły

Opublikowano: niedziela, 15, wrzesień 2024 20:49

Jednym z kluczowych pytań padających ze sceny jest „czego się najbardziej wstydzisz?”, a poźniej w formie odwrotnej” – „czego się nie musisz wstydzić?”. To właściwie w naszej szerokości geograficznej, gdzie przeważającą większość wychowywał kościół katolicki, kwestia wydawałoby się trwale zdeterminowana. Tym bardziej sensowne jest jej rozpamiętywanie w spektaklu, bo jak powiedziała jego autorka i reżyserka Aga Błaszczak – żyjemy w kulturze wstydu.

Jaka jest recepta na wyjście z zaklętego kręgu? Spektakl proponuje rozwiązanie połowiczne – „Kochaj siebie”, jakby nie zauważając, że to nas zbliża do egoizmu, do narcyzmu, w sumie stawia w pozycji wykluczonego. Lepiej byłoby powiedzieć – Kochaj siebie, ale nie zapominaj o tych, których możesz skrzywdzić tak, jak skrzywdzono ciebie. I to jest jeden z głównych braków prezentacji. Drugi, nieco mniej ważny, to niechlujność w podawaniu tekstu, czy to z braku w ćwiczeniu prawidłowej dykcji, czy w wyniku tremy, nieśmiałości, czy też uczucia pełnego luzu, co sygnalizowali sami wykonawcy.

W pełni zrozumiała była tu tylko profesjonalna aktorka a także piosenkarka Malwina Czekaj. Trzeba jednak pamiętać, że jesteśmy na scenie, na widoku i chcemy odbiorcom coś ważnego przekazać. Spektakl się kończy, wykonawcy i prowadząca spotkanie z publicznością proponuje pytania z sali. – Do kogo jest skierowane to przedstawienie? Aga Błaszczak w pierwszym podejściu odpowiada, że do wszystkich, na pewno nie tylko do osób queer, ale także do młodzieży, do szerokiego kręgu odbiorców. Ponieważ jednak w tym wywodzie, eseju teatralnym pojawiały się także wątki typowo polskie, narodowe, sięgające do abstraktu Polak-Katolik, więc można by za słowami z wiersza Antoniego Słonimskiego stwierdzić, że odbiorcą może być każdy z nas, bo „ten jest z ojczyzny mojej. Jest człowiekiem".

                                                                       Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »