Przegląd nowości

Cyrulik z Palmiry

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 12, wrzesień 2024 21:46

A wszystko to bez oznak najmniejszego wysiłku. Szczególnie w interpretacji Fagiolego zachwycały ustępy wykonywane mezza voce, w których prowadzący całość z Capellą Cracoviensis Jan Tomasz Adamus z wielkim wyczuciem dostosowywał do niego brzmienie orkiestrowego akompaniamentu.

I tu wdarł się drażniący dysonans. Jakieś „babsko“ (skądinąd młode i proszę nie poczytywać mi tego za przejaw seksizmu, lecz wyłącznie wyraz dezaprobaty wobec elementarnego braku kultury), które wcześniej wyszło, powróciło właśnie w momencie, gdy śpiewak nieledwie nucił a cappella, i zaczęło wspinać się na szczyt amfiteatralnie ustawionych rzędów głośno stukając obcasami.

Czyżby działała z poduszczenia wrogów artysty jak zwykła to czynić konkurencja w czasach Rossiniego, wypuszczając na przykład czarnego kota, który przebiegł w poprzek sceny podczas prapremiery Cyrulika sewilskiego? Nie dziwię się zatem, że Ludwik II Bawarski w pojedynkę zasiadał na widowni dworskiego teatru w Monachium, by nikt nie zakłócał mu kontemplowania dramatów muzycznych wspieranego przezeń Wagnera. W partii Zenobii, ukochanej Arsace, wystąpiła rodaczka Fagiolego, argentyński sopran Mercedes Arcuri. W arii typu di bravura Tremar Zenobia?, a więc złożonej z dwóch kontrastowych ogniw: lirycznego i popisowego, uwagę zwracała znaczna kultura muzyczna polegająca na delikatnej intonacji oraz ekspresyjnym ściszaniu, należałoby jedynie dopracować barwę koloraturowych ozdobników. Interesujące, że te mankamenty znikały w duetach z Fagiolim, w których osiągali pełną zgodność brzmieniową. 

• « poprz.
• nast. »