Przegląd nowości

Polonia w rytmie krakowiaka

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 12, wrzesień 2024 21:58

Drugą część wypełniła monumentalna, późnoromantyczna, gęsto instrumentowana Symfonia F-dur „Polonia“ op. 14 Emila Młynarskiego, znanego przede wszystkim jako dyrygent, kierujący Filharmonią Warszawską i Operą, mniej jako twórca dwóch koncertów skrzypcowych: d-moll i D-dur op. 11 i 16 (ten drugi nagrał swego czasu Nigel Kennedy). Łukasz Borowicz w pełni zapanował nad jej formą.

Pod jego batutą zyskała na dramaturgicznej zwartości, a także ukazana została znaczna jednorodność jej materiału tematycznego, tak że nie odczuwało się żadnych dłużyzn. Zainicjowane uderzeniami w kotły Adagio momentami przybiera formę marsza, a kiedy indziej na pierwszy plan wysuwają się kantyleny z utrzymanymi w niskim rejestrze solami skrzypiec w wykonaniu Marcina Suszyckiego, koncertmistrza orkiestry. 

Scherzo w tempie Presto i w rytmie oberka to fajerwerk instrumentacyjny, a finał jakby zaadresowany został do podwawelskiej publiczności za sprawą krakowiaka przebijającego się spośród orkiestrowego tutti w różnych ujęciach instrumentacyjnych. Na przestrzeni całej symfonii imponowało brzmienie blachy. Czy to z lekka dysonansowe ostinato rogów w pierwszej części intonujących motyw przewodni Fatum, czy wręcz organowe puzonów i tuby. Pewne zdziwienie mógł natomiast wywołać fakt, że w ramach inauguracji V Festiwalu Szymanowski/Polska/Świat zabrakło kompozycji jego bohatera. A przecież można było połączyć Poznań i Kraków za sprawą patronów ich filharmonii, a mianowicie poprzez Epitafium na śmierć Karola Szymanowskiego autorstwa Tadeusza Szeligowskiego.

                                                                     Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »