Przegląd nowości

Błąd Wyrypajewa

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 27, czerwiec 2024 22:54

Czy mogą symbolizować Boga, miłość albo przeznaczenie, to zależy od wyobraźni petenta. No i prócz animacji, które trzeba było zamówić, był jeszcze dźwięk, bo z głośników nieustannie sączyła się dudniąca, rockowa sieczka, także asemantyczna, po prostu tworząca tło szumów podczas wypowiedzi aktorów. Czy owo dudnienie nadawało słowom jakiś głębszy sens? Oklaski na koniec tej dzwiękowo-wizualnej prezentacji były aprobatą dla projektu rosyjskiego artysty, który miał odwagę sprzeciwić się politycznej woli przywódcy swego kraju, zapewne także wyrażały poparcie dla jego dążeń i poglądów, jednak chyba nie stanowiły dowodu, że na scenie Teatru Dramatycznego m. st. Warszawy doszło do ważnego wydarzenia artystycznego. Tutaj warto wymienić pozostałych współtwórców przedstawienia: usłyszeliśmy muzykę elektroniczną autorstwa Jacka Jędrasika, zobaczyliśmy grafikę komputerową polskiej firmy Full Metal Jacket i scenografię autorstwa ukraińskiej artystki Mily Gogenko.

Przyglądając się jednak wymyślonej przez Iwana Wyrypajewa formule, zauważamy, iż była ona w zasadzie wtórna w stosunku do jego wcześniejszych dokonań. Chociaż tutaj wspomniana czwórka – dwóch młodych mężczyzn i dwie kobiety – nie wcieliła się w żadną konkretną rolę, trudno nawet powiedzieć, by komuś przypisano poglądy bardziej radykalne, a innemu liberalne, łagodzące spór i wyważone, to sama forma prezentacji przypominała do złudzenia inne dzieło sceniczne tego autora pt. Iluzje. Ambicje tamtego spektaklu były może mniej zamaszyste, choć w nim także stawiano pytania o najgłębszy sens ludzkiej egzystencji. Miały uświadamiać, jak bardzo kruche jest wszystko, czego próbujemy się uchwycić. Iwan Wyrypajew napisał Iluzje na czterech 30-35 letnich aktorów, którzy przedstawiają historię czterech osób po osiemdziesiątce. Dawał tym samym znać, że nie wierzy w życie po śmierci, że dalszy ciąg nie nastąpi. Dał jednak wyraz swemu przekonaniu, że miłość nie umiera, ona żyje wiecznie, nawet po nas nasza miłość będzie żyć. „– Nie mogę tego wytłumaczyć w sposób naukowy, ale czuję, że tak jest” – mówił jeden z bohaterów. „– Nie wierzę w mistykę, mówię o prostej, bardzo prostej rzeczy. Miłość to bardzo prosta rzecz dostępna dla nielicznych. Przeżyłem to życie, żeby się dowiedzieć – tak, miłość istnieje. Miłość to wielka siła. Miłość zwycięża śmierć.” Trochę filozofii. Postać rosyjskiego autora, urodzonego w 1974 roku dramaturga, reżysera teatralnego i filmowego, który już zdobył polskie obywatelstwo, ale musi się bacznie rozglądać, czy nie zostanie zatrzymany na jakimś zagranicznym lotnisku, budzi podziw i przyjazne uczucia.

• « poprz.
• nast. »