Przegląd nowości

Uroczystości pogrzebowe Prokofiewa na dziedzińcu krakowskiego Muzeum Archeologicznego

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 31, maj 2024 07:00

W celu przywołania radzieckich realiów reżyser w znacznej mierze sięgnął do wzorców tamtejszej awangardy z lat dwudziestych. Kostiumy Doroty Morawetz alegorycznych postaci z otoczenia kompozytora ukształtowano na podobieństwo plakatów oraz ilustracji Aleksandra Rodczenki, a umieszczenie jednej z figur na wrotkach nawiązywało do montażu atrakcji z czasu scenicznych eksperymentów Siergieja Eisensteina w teatrze Proltkultu, przy czym o tym ostatnim wspomni się w związku z odłożonym na półkę jego filmem Spisek bojarów i występującą w nim orgią opryczników, sekwencją nakręconą na barwnej taśmie niemieckiej, stanowiącej wojenne trofeum, a do której muzykę skomponował Prokofiew.

Ponadto od czasu do czasu w tło wkrada się niepokojący, wibrujący dźwięk tereminu, elektronicznego instrumentu (eponimiczna nazwa od jego konstruktora Lwa Termena), poprzednika francuskich fal Martenota.

Sam reżyser Wiesław Hołdys na początku wcielił się w Grzegorza Fitelberga z anegdoty o zarządzeniu minuty ciszy po śmierci muzyka a nie Stalina podczas próby katowickiej orkiestry radiowej, a także Wissariona Szebalina, kompozytora i dyrektora moskiewskiego konserwatorium, w trakcie narady z ideologiem Andriejem Żdanowem upominającego się o naprawę przeciekającego dachu w swojej uczelni, kiedy pozostali rozprawiają się z formalistami w radzieckiej sztuce. 

                                                                Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »