Przegląd nowości

Uroczystości pogrzebowe Prokofiewa na dziedzińcu krakowskiego Muzeum Archeologicznego

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 31, maj 2024 07:00

Nie do końca jego partnerem stał się Jacek Milczanowski jako Stalin ze względu ujęcia tej postaci w sztuce, pojawiającej się tylko od czasu do czasu, wkraczającej do życia bohatera niczym diabeł wyskakujący z pudełka, a w tym przypadku spoza otwierających się drzwi. Wielokrotnie ponawiane zgłaszanie się Szostakowicza do służby wojskowej w czasie oblężenia Leningradu nie stanowi nawiązania do Kantorowskiego teatru automatów, lecz wynika z efektu występującego w tworzonej wtedy przez niego siódmej symfonii, w przyszłości noszącej miano „leningradzkiej”.

Otóż w pierwszej części nawiązaniem do hitlerowskiej inwazji jest powtarzający się motyw marszowy, wzorem Ravelowskiego Bolera narastający zarówno dynamicznie, jak i poprzez przyłączanie się coraz większej ilości instrumentów. Podobnie w jednej ze scen Mateusz Dewera odwołuje się do argumentu uderzania trzymanym w dłoni butem, niczym, wybiegając w przyszłość, poza czas i miejsce akcji, Nikita Chruszczoww ONZ-cie, a co później puentuje po odnalezieniu i ponownym wzuciu na stopę, słowem „kopciuszek”, mając na myśli nie tyle baśń Charles’a Perraulta, ile ostatni balet Siergieja Prokofiewa.

Silą rzeczy istotną rolę w dramaturgii spektaklu odgrywa muzyka i jej krążenie w przestrzeni. A więc fragmenty I Koncertu na fortepian i trąbkę, opery Lady Makbet mceńskiego powiatu oraz tragicznej V Symfonii, będącej „odpowiedzią radzieckiego artysty na słuszną krytykę” Stalina poprzedniego dzieła, a także VII i IX Szostakowicza, motyw Montecchich i Capuletich z Romea i Julii, słynnego Marsza z Miłości do trzech pomarańczy oraz oprawy do filmu Spisek bojarów Prokofiewa. 

• « poprz.
• nast. »