Przegląd nowości

Towarzysząc muzyce polskiej: od Moniuszki do Wnuk-Nazarowej

Szczegóły

Opublikowano: czwartek, 16, maj 2024 12:44

Perłowski umiejętnie wyważył plany dynamiczne, na fortissimo pozwalając sobie dopiero w kulminacyjnym tutti, a w zakończeniu egzekwując powolne rozpłynięcie się w ściszonym brzmieniu smyczków. Kulminację programu, choć nie pod względem kolejności, stanowiła świetnie i oryginalnie zarazem zinstrumentowana kompozycja Joanny Wnuk-Nazarowej Prélude et Grande Fugue „la Catastrophe” na wielką orkiestrę, (poszerzoną o klawesyn, rozbudowaną baterię perkusyjną i nietypowy instrument jak syrena alarmowa), sopran chłopięcy i harfę haczykową. Gdyby próbować ją zakwalifikować stylistycznie, to najwłaściwszym nurtem byłby postsonoryzm, jednocześnie dyscyplinowany wewnęrznie za sprawą dialogu z formą o utrwalonej tradycji jaką jest fuga. 

Operuje nie tylko dramatycznymi ostinatami smyczków, ale i blokami szorstkich brzmień. Przeciwstawieniem dla tego brutalnego świata dźwiękowego jest eufoniczny głos wokalny z akompaniamentem harfy haczykowej, przeplatający się z orkiestrowym tutti, a w końcu brutalnie się z nim zderzający.

Muzyczny przebieg zamykają efekty szmerowe w postaci pustych przedęć. To rzadki przypadek twórczości w późnym okresie zawodowej działalności (dyrygenckiej, naukowej, organizacyjnej i pedagogicznej). Jakby artystka czekała na osiągnięcie kompozytorskiej dojrzałości, kiedy kolejne utwory nie powstają na zasadzie prób i niepowodzeń czy przypadku, lecz długo się krystalizują, zanim przybiorą ostateczną, w pełni ukształtowaną postać, a ich zapis okazuje się wewnętrzną koniecznością.

                                                                          Lesław Czapliński

• « poprz.
• nast. »