Przegląd nowości

Muzyka surrealna w Narodowym

Szczegóły

Opublikowano: piątek, 10, maj 2024 22:06

Już w pierwszej sali natkniemy się na surrealny kolaż na papierze Jerzego Janischa pt. Wysokie „C”, gdzie widzimy śpiewaczkę z nienaturalnie rozwartymi ustami, bo owo „wysokie „C" było, jest i zawsze będzie swoistym wyczynem śpiewaczym, na który musi pracować dosłownie cały organizm artystki i zarazem jest testem jej wokalnych najwyższych kwalifikacji.

Prócz śpiewaczki mamy też Tancerkę z 1957 roku, a właściwie jej fotograficzną kreację Fortunaty Obrąpalskiej. Wyobraźnię artystów – surrealistów inspirowały też wymyślne kształty instrumentów muzycznych, którym próbowano nadać charakter antropomorficzny, jak czynił to m.in. Jerzy Skarżyński w 1968 roku tworząc na kartonie kolaż pt. Scyzoryk. Ten sam twórca jednak przeciwstawiał się wszelkiemu hałasowi rysując tuszem na papierze Reproduktora ciszy, oczywiście zbudowanego z licznych tub dźwiękonośnych.

Do tego zjawiska akustycznego odnosi się też obraz olejny Erny Rosenstein Po drugiej stronie ciszy z 1952 roku. Muzykę zapewne słyszał Teofil Ociepka, malarz samouk i znany prymitywista, autor obrazu Gra fal. Artyści prezentujący w osobnej sali swoje Surrealistyczne przedmioty, pomieścili w gablotach kupowane na pchlich targach lub wyszukiwane w różnych lamusach wysłużone elektryczne dzwonki zapowiadające epokę muzyki wspomaganej prądem. Rodzi się więc pytanie, czy możliwy byłby surrealizm bez muzyki? Odpowiedź jest taka, jak ten nurt w sztuce – nieoczywista.

                                                                      Joanna Tumiłowicz

• « poprz.
• nast. »